พอเห็นสตรีน้อยดูหงอยเหงา พวกเขาหลายคนก็ไม่ได้คุยกันต่อในถ้ำ
เมื่อออกจากถ้ำ ซิงหยวนจึงยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าอสูรแล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “ที่จริงสองวันนี้ พวกเราเจออสูรเผ่าละมั่งพวกนั้นสองครั้ง เพื่อไม่ให้เกิดเรื่อง ข้ากับมั่วเจ๋อจึงปลอมตัวเป็นอสูรของเผ่า เมื่อวานอสูรขั้นห้าคนนั้นยังสารภาพรักกับเยว่เยว่ด้วย”
“อะไรนะ!”
แววตาของหลีวูบไหวด้วยประกายเย็นชา “ทำไมไม่บอกแต่แรก”
เมื่อครู่เขาลงมือเบาไป
ไม่น่าหักขาพวกมันเลย น่าจะฆ่าทิ้งเสีย แล้วค้นของทุกอย่างบนตัวพวกมันมาให้หมด
คิดได้ดังนั้น หลีก็ก้าวไปยังถ้ำข้าง ๆ แล้ว
อสูรพวกนั้น พวกเขาไม่มีทางปล่อยให้รอดไปได้
สัตว์ป่าจรจัดเลวทรามกันทั้งนั้น!
แต่พวกอสูรของเผ่าจะดีไปกว่ากันสักแค่ไหนเชียว?
ถ้าสถานการณ์พลิกกลับ คนที่ถูกปล้นและฆ่าก็คงเป็นพวกเขา
สตรีน้อยแค่ยังมองเรื่องนี้ไม่ออกชั่วคราวเท่านั้น!
ซิงหยวนมองออกว่าหลีจะทำอะไร จึงคว้าตัวเขาไว้ทันที “ถ้าจะฆ่า ก็รอจนพวกเราออกไปก่อนค่อยฆ่า สตรีน้อยรู้แล้วว่าพวกมันยังมีชีวิตอยู่ ถ้าฆ่าพวกมันตอนนี้ นางจะกลัวพวกเรา”