“เจ้า... พวกเจ้า...”
ชางเอ่อร์หรี่ตามองพวกเขาอย่างพินิจพิเคราะห์
ระดับอสูรของเขากำลังจะทะลวงถึงขั้นห้าแล้ว แต่ระดับอสูรของมนุษย์อสูรอินทรีทองที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับสูงกว่าเขามาก
ส่วนอสูรอีกหลายตน เขาสัมผัสระดับอสูรของพวกนั้นไม่ได้ ทว่าความแข็งแกร่งน่าจะพอ ๆ กับเขา
สามีอสูรของเจ้าแม่ประจำกลุ่มคนนี้แข็งแกร่งมาก เขาไม่ควรไปหาเรื่องพวกนั้น
แต่ลูกหมีตัวนี้ เขาต้องเอาไปให้ได้...
เหล่าอสูรโดยรอบต่างพูดคุยกันอื้ออึง จำนวนคนที่มามุงดูเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ชางเอ่อร์รวบรวมความกล้าแล้วข่มขู่ “พวกเจ้าไม่คิดจะคืนลูกให้แล้วใช่ไหม?”
เสี่ยวเหิงย้ำอีกครั้ง “เจ้าต้องพิสูจน์ก่อนว่าลูกเป็นของบ้านเจ้า ถึงจะพากลับไปได้”
ไม่เช่นนั้นก็ไม่มีอะไรต้องคุยกัน
เหยียนเยว่กอดลูกหมีไว้แน่นอย่างระมัดระวัง “เจ้าตัวน้อย เขาเป็นพ่อของเจ้าหรือเปล่า? เจ้ารู้จักเขาไหม?”
ลูกหมีมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาด้วยสีหน้าสับสน
ไม่คุ้นเลย จำไม่ได้ด้วย!
“เห็นไหม เขาไม่คุ้นกับเจ้าเลย”
ชางเอ่อร์โมโหจนแทบคลั่ง “เขาเพิ่งครบเดือน จะไปจำอะไรได้? ข้าเป็นพ่อคนหนึ่งของเขา”
“มีอสูรตนไหนเป็นพยานได้ไหม?”
ชางเอ่อร์หันไปมองอสูรที่อยู่รอบ ๆ “พวกเขาเป็นพยานได้ เจ้าแม่ประจำกลุ่มของข้ามีสามีอสูรเผ่าหมีดำอยู่คนหนึ่ง”
แม้ทุกคนกับชางเอ่อร์จะเป็นเผ่าหมาป่าเหมือนกัน แต่เรื่องลูกเล็กเช่นนี้ ไม่มีอสูรตนไหนพูดส่งเดช
บางครั้งสตรีที่มีลูกหลายตัวก็อาจจำลูกของตัวเองผิดได้ด้วยซ้ำ