“ข้า...”
ชิวเหยียนกระอักเลือดออกมาอีกคำหนึ่ง
เขามองไปทางสตรีน้อย ในดวงตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์และความไม่ยินยอมพร้อมใจ
ในเผ่าละมั่ง ชิวเหยียนเป็นอสูรเพศชายคนแรกที่เลื่อนขั้นถึงขั้นสี่ตอนอายุ 20 ปี และทะลวงถึงขั้นห้าตอนอายุ 25 ปี
เพราะเขาออกไปล่าสัตว์และฝึกฝนอยู่เสมอ จึงยังไม่ได้แต่งงานกับใครเสียที
แต่เรื่องนั้นไม่ได้ทำให้ความนิยมในหมู่สตรีลดน้อยลงเลย ถึงขั้นมีสตรีบางส่วนในเผ่าจงใจเว้นตำแหน่งสามีอสูรคนแรกไว้ให้เขาโดยเฉพาะ
ก่อนหน้านี้ชิวเหยียนยังไม่อยากแต่งงานเร็วเกินไป เขาหวังมาตลอดว่าสักวันจะได้พบสตรีที่ทำให้ใจหวั่นไหวตั้งแต่แรกเห็น แล้วเขาจะยืนเคียงข้างนางในสภาพที่ดีที่สุด
แต่ตอนนี้เขาได้พบแล้ว
ทว่าสามีอสูรข้างกายสตรีน้อยแข็งแกร่งเกินไป ดูเหมือนเขาจะไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นสามีอสูรของนาง
ความพ่ายแพ้ทำลายความมั่นใจที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของชิวเหยียนจนหมดสิ้น
จะต้องมาตายอยู่ที่นี่หรือ?
หรือจะยอมตัดใจจากสตรีที่ตนชอบ?
ไม่!
ไป๋หลิงพูดถูก เขายังตายไม่ได้
เผ่าละมั่งถูกสัตว์ป่าจรจัดโจมตี พวกพ้องจำนวนมาก รวมถึงสตรีหลายคนได้รับบาดเจ็บสาหัส
มารดาและญาติพี่น้องของเขาต่างรอให้เขานำผลึกสัตว์ขั้นห้ากลับไปช่วยชีวิต
ชิวเหยียนตัดสินใจแทบจะในทันที “ข้า...ยอมแพ้”
การยอมแพ้ก็เท่ากับยอมสละสิทธิ์