แต่งงานกันแล้วหรือ?
เหยียนเยว่เริ่มนึกถึงภาพเหตุการณ์บางช่วงที่กระจัดกระจายขึ้นมาได้
ในหัวร้อนผ่าวและยุ่งเหยิงไปหมด
“ข้า... พวกท่าน...”
“ทำไมข้าถึงจำอะไรไม่ได้เลย!”
เหยียนเยว่พยายามกลบเกลื่อนความทรงจำเหล่านั้น เพราะรู้สึกผิดอยู่ในใจ
โทษดอกไม้ประหลาดพวกนั้นเลย ทั้งที่หอมขนาดนั้น ใครจะคิดว่ามันจะมี...ฤทธิ์เช่นนั้น
ตอนนี้จะทำอย่างไรดี?
ดันมาแต่งงานกับพวกเขาในสถานการณ์น่าอึดอัดแบบนี้เสียได้
“ทะเลดอกไม้เมื่อวานคือดอกเฟยอิ่น กลิ่นของมันมีฤทธิ์กระตุ้นกำหนัด ไม่ว่าจะเป็นสตรี บุรุษ หรือแม้แต่สัตว์ร้ายทั่วไป ขอเพียงได้กลิ่นก็จะตกอยู่ใต้อิทธิพลของมัน”
“เมื่อวานพวกเราสองคนตกลงไปด้วยกัน พวกเขาร้อนใจจึงพากันบุกเข้ามาตามหาเรา ในสถานการณ์เช่นนั้น หากไม่แต่งงานกัน ทุกคนก็ออกไปไม่ได้”
เสี่ยวเหิงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้ฟังอย่างใจเย็น
เหยียนเยว่พยักหน้า เคี้ยวอาหารอย่างเหม่อลอย
วันนี้เนื้อต้มเปื่อยเกินไป กินไม่ค่อยอร่อย
“อืม ข้ารู้แล้ว เรื่องทั้งหมดเป็นอุบัติเหตุ”
เรื่องเกิดขึ้นแล้ว นางก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้
แต่งงานกันแล้วก็หมายความว่านางผูกพันอยู่กับพวกเขา ต่อให้อยากหนีไปจากพวกเขาอีกก็ไม่มีประโยชน์
ส่วนเรื่องความตาย พวกเขาไม่มีทางปล่อยให้นางตายแน่
เหยียนเยว่ก้มหน้า ไหล่ที่เคยเกร็งก็ผ่อนลงอย่างหมดอาลัย นั่นคือการยอมจำนน
“ถึงการแต่งงานจะเกิดขึ้นอย่างเร่งรีบ แต่ผลลัพธ์ก็เป็นสิ่งที่ใจพวกเราปรารถนา ต่อไปเจ้าก็คือเจ้าแม่ประจำกลุ่มของพวกเรา”
เสี่ยวเหิงไม่อยากได้ยินสตรีน้อยพูดอะไรที่ทำให้เหล่าอสูรปวดใจเช่นนี้
เขาวางอาหารไว้ข้าง ๆ ทันที จากนั้นจับมือซ้ายของนางมาวางไว้ตรงข้อมือขวาของตน