ชาไปหมด?
ฝ่ามือของเหยียนเยว่คลำเจอตุ่มนูนเล็ก ๆ บางอย่าง
มือของนางพลอยชาไปด้วย
นางขยับมือไปอีกตำแหน่งอย่างเงียบ ๆ แต่กลับถูกกล้ามเนื้อหน้าอกที่แข็งแน่นทั้งแผงกระแทกเข้าอีก
แก้มของเหยียนเยว่แดงเรื่อ นางจึงค้นหาของในมิติอย่างสะเปะสะปะ
ที่นี่ไม่มียาสมุนไพรแก้พิษเลย!
“ผลึกสัตว์... ผลึกสัตว์ช่วยแก้พิษได้ไหม?”
เหยียนเยว่หยิบผลึกสัตว์สีฟ้าเข้มก้อนหนึ่งขึ้นมา ชูไว้ตรงหน้าเขา
หลีไม่อยากแกล้งให้นางตกใจต่อแล้ว จึงก้มหน้าลงเงียบ ๆ แล้วกินผลึกสัตว์ก้อนนั้นทีละคำ
“อืม ดีขึ้นหน่อยแล้ว”
เหยียนเยว่ยังไม่วางใจ จึงถามว่า “นี่เป็นพิษนะ จะประมาทไม่ได้ นอกจากหน้าอกชาแล้ว ยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนอีกไหม?”
“ช่างเถอะ พวกเราไปหาซิงหยวนกันดีกว่า!”
เรื่องยาพิษแบบนี้ ซิงหยวนเชี่ยวชาญที่สุด
เหยียนเยว่รีบเก็บสมุนไพรทั้งหมดเข้ามิติ
นางคิดจะพยุงหลีให้ลุกขึ้น แต่กลับพบว่าร่างของเขาหนักมาก
ตอนที่เขาพิงนางเมื่อครู่ คงไม่ได้ออกแรงเลย
แต่ตอนนี้เหยียนเยว่พยายามดึงเขาขึ้น ทั้งลากทั้งดึงก็ยังขยับเขาไม่ได้แม้แต่น้อย
กลับกลายเป็นว่านางพลาดท่าพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเขาเสียเอง
หลีรับนางไว้ได้อย่างมั่นคง ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเอ่ยว่า “เป็นห่วงข้าขนาดนี้เลยหรือ?”
เขารู้สึกได้ว่านางเองก็ใส่ใจเขา
แต่เหมือนกับเขาไม่มีผิด นางปากแข็งเหลือเกิน
ตอนนั้นเองเหยียนเยว่ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ จึงแอบหยิบหญ้าเส้นเอ็นเย็นที่นางโยนไว้ในมิติออกมาครึ่งต้น แล้วมองดู
ใบหญ้าหายไปเพียงนิดเดียว บวกกับคำที่เขาคายออกมาเมื่อครู่แล้ว ดูท่าเขาคงไม่ได้กินเข้าไปเลยสักนิด