ความขัดแย้งระหว่างอสูรพเนจรกับอสูรในเผ่า เหยียนเยว่ไม่มีจุดยืนที่จะเข้าไปไกล่เกลี่ย
หลังฟังเสี่ยวเหิงกำชับอยู่สองสามประโยค นางก็ไม่ได้โต้แย้งอะไรอีก
เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน!
ความคิดของพวกเขาคงไม่เปลี่ยนไปเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของนาง
ฟ้ายังไม่สาง อสูรหลายตนก็เตรียมออกเดินทางแล้ว
ฉือจิ้น ซิงหยวน เสี่ยวเหิง หลี และเสวี่ย ต่างยืนอยู่หน้าปากถ้ำ
“ดูแลเยว่เยว่ให้ดี”
ฉือจิ้นกำชับมั่วเจ๋อ ก่อนจะเดินเข้าไปด้านในอย่างอาลัยอาวรณ์ เห็นได้ชัดว่าอยากอยู่คลอเคลียกับนางอีกสักพัก
ซิงหยวนดึงหางของเขาไว้ทันที “จะไปแล้ว อย่ารบกวนนางนอนอีก”
“รู้แล้ว ข้าไม่มีทางรบกวนเยว่เยว่หรอก ข้ากำลังล่ำลาต่างหาก เจ้าแมวเหม็น ปล่อยหางข้านะ”
อสูรสองตนเถียงกันโดยไม่กล้าส่งเสียงดัง
หลีปู้ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ จู่ ๆ ก็เดินดุ่มไปข้างเตียงของสตรีน้อย
เขาจ้องมองสตรีน้อยอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้สังเกตเห็นห่อหนังสัตว์ใบเล็กที่นางวางไว้ข้างตัวและคอยปกป้องอย่างระมัดระวัง
ไปไหนก็พกไปด้วย ดูท่านางจะหวงสมุนไพรพวกนี้มากจริง ๆ
รอดูเถอะ!
พอกลับมา เขาจะมอบของขวัญชิ้นหนึ่งให้นาง
พวกเขาเพิ่งออกไป
เหยียนเยว่ก็ตื่นขึ้น เพราะได้ยินเสียงของชิวเหยียน
“เยว่เยว่ วันนี้เป็นโอกาสดีที่สุดที่พวกเราจะไปจากที่นี่”
ชิวเหยียนเองก็เห็นได้ชัดว่าตระหนักเรื่องนี้แล้ว
ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ อสูรพเนจรพวกนั้นไม่มายุ่งกับพวกเขาอีกเลย
พวกมันเริ่มยุ่งวุ่นวาย ทั้งยังไม่มาถามวิธีดูแลสตรีอีกแล้ว