เพียงหางปลาตวัดผ่าน สัตว์ป่าจรจัดตัวที่เพิ่งเอื้อมมือถึงสตรีก็ถูกฟาดกระเด็นออกไปอย่างแรง
เสียงกระดูกแตกดังกรอบชัดเจน เขายังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาอย่างเต็มเสียง ร่างก็ปลิวไปด้านข้างราวกับผ้าขี้ริ้ว กระแทกเข้ากับลำต้นสนยักษ์อันหนาทึบอย่างจัง
แขนขากระตุกสองครั้ง ก่อนจะนิ่งสนิท เหลือเพียงเลือดอุ่นๆ ที่ทะลักออกจากปากและจมูกไม่หยุด
ในเวลาเดียวกัน เหยียนเยว่ก็ถูกหางปลาที่คุ้นเคยโอบม้วนขึ้นมา
เมื่อมือทั้งสองสัมผัสเกล็ดลายคุ้นตาอีกครั้ง เหยียนเยว่ก็พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ร่างทั้งร่างสั่นระริกเบาๆ สะอื้นเสียงแผ่ว
「ร้องไห้ทำไม?」
กลิ่นคาวเลือดยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ
หลีหลุบตามองสตรีน้อยที่ขดตัวอยู่บนหางของเขา สะอึกสะอื้นไม่หยุด พลันรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
แค่สัตว์ป่าจรจัดระดับต่ำไม่กี่ตัว ถึงกับกลัวจนเป็นแบบนี้เชียวหรือ?
หลียังรู้สึกโกรธอยู่บ้าง
เห็นชัดๆ ว่าเมื่อครู่นางเป็นฝ่ายหลอกล่อเขา
แต่เห็นแก่นางที่ขวัญอ่อนถึงเพียงนี้...
ช่างเถอะ
หลีค่อยๆ ขดหางเข้าหากัน จนแทบกลายเป็นรูปอ่างอาบน้ำ รองรับนางไว้อย่างมั่นคงกว่าเดิม
แบบนี้คงรู้สึกปลอดภัยขึ้นบ้างแล้วกระมัง!
หลียืนมั่นคง พลันปลดปล่อยแรงกดดันอันเย็นเยียบของผู้แข็งแกร่ง แผ่ปกคลุมทั่วผืนป่าในชั่วพริบตา