“ชอบลูกหมีตัวน้อยหรือ?” มั่วเจ๋อเห็นนางชอบ ดวงตาก็พลันเป็นประกาย เขาคว้าลูกหมีขึ้นมาทันที ตั้งใจจะยื่นให้นางเล่น
อย่างไรเสียพวกเขาก็เป็นคนเก็บมาได้ เอามาให้เจ้าแม่ประจำกลุ่มเล่นสักหน่อย พ่ออสูรกับแม่อสูรของลูกหมีตัวนี้ก็คงว่าอะไรไม่ได้
ทว่าหลี๋กลับทำท่ารังเกียจ “เอาไปล้างก่อนเถอะ ดำมอมแมม สกปรก”
ลูกหมีดูเหมือนจะฟังรู้เรื่อง ดวงตาเบิกกว้างกว่าเดิม
เขาไม่สกปรกสักหน่อย!
ขนของหมีดำพวกเขาก็ดำแบบนี้แต่เดิมอยู่แล้ว!
“น่ารักจริง ๆ”
“ทึ่มจริง ๆ!”
เหยียนเยว่เอ่ยความเห็นออกมาสองประโยค แต่แววตาบ่งชัดว่านางชอบมัน
หลี๋สังเกตเห็น จึงหรี่ตามองลูกหมีตัวนั้นอย่างไม่พอใจ
ลูกหมีมีอะไรดี? ทั้งขี้เหร่ทั้งสกปรก
ยังน่ารักไม่เท่าลูกเงือกของพวกเขาด้วยซ้ำ
เสวี่ยอุ้มลูกหมีไปที่ริมแม่น้ำเพื่อล้างตัวให้สะอาด
ส่วนมั่วเจ๋อก็ไปค้นรอบ ๆ หลุมต้นไม้ที่พบลูกหมีในตอนแรก
เขาตรวจดูจนแน่ใจว่ามีลูกหมีอยู่แค่ตัวเดียว
พอกลับมา ลูกหมีก็ถูกล้างจนสะอาดและเช็ดตัวแห้งแล้ว ก่อนจะถูกส่งไปอยู่ในมือเหยียนเยว่
เสี่ยวเหิงขู่เจ้าตัวน้อยเสียงเบา “ห้ามก่อเรื่อง ไม่อย่างนั้นจะโยนเจ้าลงแม่น้ำ”
ความหมายก็คือให้มันเชื่อฟังดี ๆ แล้วอยู่เล่นเป็นเพื่อนเจ้าแม่ประจำกลุ่มของพวกเขา
แม้ลูกหมีจะยังไม่ครบเดือนและพูดไม่ได้ แต่เห็นได้ชัดว่าในเผ่า การที่พ่ออสูรกับแม่อสูรของบ้านตัวเองส่งลูกให้สตรีคนอื่นเล่นด้วยเป็นเรื่องปกติ