“เป็นอะไรไป? เกิดอะไรขึ้น?”
ฉือจิ้นตกใจจนเกือบกระโดดตัวลอย แต่พอนึกได้ว่าเยว่เยวี่ยยังนั่งอยู่บนหลัง เขาก็รีบหยุดทันที กลัวจะทำเธอตกลงมา
เหยียนเยว่เบิกตากว้าง มองหัวโตลายเสือดาวสีเหลืองน้ำผึ้งที่หันมา ดวงตาสีอำพันใสดุจคริสตัลคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอตรง ๆ
จากนั้นเขาก็เอ่ยขึ้น “เยว่เยวี่ย ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
แม้จะใช้ชีวิตร่วมกับพวกเขามานานแล้ว แต่พอได้เห็นร่างสัตว์ของฉือจิ้นพูดภาษาคนกับตาตัวเอง เหยียนเยว่ก็ยังรู้สึกไม่ชินอย่างยิ่ง
เธอหลับตาอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง
ดีมาก ถึงตรงหน้าจะเหมือนมีหมอกบาง ๆ ปกคลุมจนมองเห็นไม่ชัดนัก แต่เธอก็มองเห็นแล้ว
ดอกไม้ ใบหญ้า ต้นไม้ สีสันต่าง ๆ รวมถึงเสือดาวตัวใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า
บนท้องฟ้าสูง เสี่ยวเหิงสังเกตเห็นความผิดปกติด้านล่างเป็นคนแรก
เขาบินตรงมาทางนี้ ก่อนจะอุ้มเธอลงจากหลังฉือจิ้น
เหยียนเยว่เห็นเงาสีดำวูบผ่านไป แล้วก็มีหนุ่มหล่อเปลือยท่อนบนปรากฏขึ้นตรงหน้า
โครงหน้าคมชัด เย็นชาและได้รูป ริมฝีปากบางเม้มแน่น ผมสีน้ำตาลเข้มยาวระบ่า ปลายผมแต้มสีทอง ทั้งร่างแผ่แรงกดดันออกมาโดยธรรมชาติ
ร่างสูงใหญ่กำยำเดินเข้ามาหา ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมาอย่างง่ายดายด้วยท่าอุ้มเจ้าหญิงที่ทำให้รู้สึกปลอดภัย “เป็นอะไรไป?”