เสิ่นจืออี้นอนอยู่บนเตียง ทั้งร่างราวกับถูกมดกัดแทะ ทุกซอกทุกขุมขนต่างส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน
โจวอวี่เชิน...
โจวอวี่เชิน...
พวกมันต้องการโจวอวี่เชิน...
เธอหลับตาลง ขนตายาวสั่นระริกไม่หยุด
ซุกหน้าลงไปในหมอนอิง
หมอนอิงใบนั้นเธอแอบขโมยมาจากบ้านของโจวอวี่เชิน
หลังจากเธอนอนกอดมันมาหลายวัน กลิ่นของเขาที่ติดอยู่ก็จางลงมากแล้ว
แทบจะดมไม่ออกแล้ว
ถ้ากลิ่นหายไปหมด เธอจะทำยังไงดี?
เสิ่นจืออี้กอดตุ๊กตาหมีในอ้อมแขนแน่น ทั้งร่างขดตัวเป็นก้อน
ราวกับอยากฝังตุ๊กตาหมีตัวนั้นเข้าไปในร่างกาย
บนตัวมันสวมเสื้อผ้าของเขาอยู่
แต่ยังไม่พอ...
ยังไม่พออยู่ดี...
การหยอกเย้าและสัมผัสแผ่วเบาที่สะสมมาตลอดหลายวันนี้ บัดนี้ราวกับขนนกที่ไล้ผ่านหัวใจเธอ
เธออยากให้เขากอดเธอแน่น ๆ... รั้งเธอไว้ไม่ให้หนี... ครอบครองเธอให้หมดทั้งตัว...
เสิ่นจืออี้เบิกตาขึ้นทันที
แล้วตัดสินใจบางอย่างในความมืด...
พรุ่งนี้ เธอจะเริ่มจากสัมผัสให้กว้างขวาง มั่นคง และหนักแน่น!
……
วันถัดมา
เสิ่นจืออี้ขนกระถางมินต์กลับมา
“พี่อวี่เชิน ช่วยขุดหลุมในสวนให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?”
โจวอวี่เชินวางหนังสือในมือลง ลุกขึ้นไปหยิบอุปกรณ์ทำสวน
“ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากปลูกมินต์ล่ะ?”
“เพื่อนให้มาค่ะ”
เสิ่นจืออี้ยิ้มจนดวงตาโค้ง
“เพื่อนเหรอ?” มือของโจวอวี่เชินที่กำลังถือพลั่วชะงักไป
เขาค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น
โดยไม่หันกลับมา
“ผู้ชายหรือผู้หญิง?”
บรรยากาศรอบข้างพลันนิ่งอึดอัด
แต่เสิ่นจืออี้กลับทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร อุ้มกระถางมินต์เดินออกจากประตูสวนของเขา มุ่งหน้ากลับบ้านตัวเอง