โจวอวี่เชินนวดหว่างคิ้ว
“ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด”
คุกคามงั้นเหรอ
คงไม่ถึงขั้นนั้น
“เขาแค่อยากรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคิดยังไง” โจวอวี่เชินเว้นจังหวะ ก่อนเสริมว่า “ไม่ใช่ในแง่ไม่ดีนะ”
สวยเยี่ยนเงียบไปที่ปลายสาย
“โจวอวี่เชิน เป็นนายใช่ไหม”
“นายโดนผู้หญิงลวนลามเข้าแล้วใช่ไหม?!”
โจวอวี่เชิน “……”
สวยเยี่ยนหัวเราะหึ ๆ ขึ้นมาทันที
“ไม่คิดเลยว่านักเรียนอัจฉริยะอย่างพวกเรา จะมีวันที่เจอปัญหาที่แก้ไม่ตกจนต้องมาถามฉัน!”
“ว้ากฮ่า ๆ ๆ!”
“แต่ว่าใครกันใจกล้าขนาดนั้น? อ้อ! ฉันรู้แล้ว! น้องจืออี้ลวนลามนาย!!!”
“สูด—”
“โจวอวี่เชิน นายไม่ไหวเลยนะ ทำไมถึงปล่อยให้น้องจืออี้เป็นฝ่ายรุกก่อนล่ะ?”
โจวอวี่เชิน “…………”
เขาถอนหายใจ
“พูดประเด็นสำคัญมา”
“ถ้าไม่พูด ฉันวางแล้วนะ”
“เอ๊ะ ๆ ๆ! อย่าวาง อย่าวาง!” สวยเยี่ยนโวยวายอยู่ที่ปลายสาย “ให้ฉันวิเคราะห์เรื่องของนาย...เอ่อ ไม่ใช่สิ วิเคราะห์เรื่องของเพื่อนนายหน่อยแล้วกัน”
“ถ้าผู้หญิงคนนั้นนิสัยไม่เลวเหมือนน้องจืออี้ แล้วเพื่อนคนนั้นของนายก็ไม่ได้รังเกียจเธอ งั้น...”
มือที่กำลังเช็ดผมของโจวอวี่เชินชะงัก
เขากลั้นหายใจ รอฟังคำตอบ
“งั้นพวกเขาก็ชอบกันทั้งคู่!”
สวยเยี่ยนฟันธง
โจวอวี่เชินตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
ชอบกัน...ทั้งคู่หรือ
“เป็นไปไม่ได้” เขากดนิ้วลงบนหว่างคิ้ว พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ผู้หญิงคนนั้นพูดเองกับปากว่าเกลียดเขา”
สวยเยี่ยนแทบอยากบินข้ามสายโทรศัพท์มาหาเขา
แล้วจิ้มหน้าผากเขาให้ตื่นเสียที!
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความขัดใจที่อีกฝ่ายไม่รู้จักเอาไหน “โจวอวี่เชิน สมองของนายมีอยู่แค่นิดเดียว แล้วเอาไปใช้เรียนหมดแล้วจริง ๆ สินะ”