เสิ่นจืออี้เพิ่งมาถึงสนามกีฬา หลีเหิงก็เห็นเธอแล้ว
สายตาของเขาติดตามทุกย่างก้าวของเธอราวกับถูกแม่เหล็กดึงดูด
เขาเห็นเธอกางร่มสีดำ หยุดยืนอยู่ใต้แสงแดด สีหน้าและท่าทางของเธอเฉียบคมชัดเจนไม่ต่างจากผมสีดำที่ตัดทรงเจ้าหญิง
แม้ร่างทั้งร่างจะถูกเงาร่มบดบัง ก็ยังปิดบังความงามโดดเด่นบนใบหน้าไม่ได้
เธอเป็นจุดสนใจของผู้คนเสมอ
ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ตาม
เธอเห็นเขาแล้ว
หัวใจของหลีเหิงพลันเต้นแรงขึ้น
ราวกับมีเส้นด้ายเส้นหนึ่งทอดออกมาจากปลายนิ้วที่กุมด้ามร่มของเธอ หรือไม่ก็จากสายตาและหัวใจของเธอ แล้วดึงรั้งเขาไว้
ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเดินไปหาเธอ
เขาวิ่งเข้าไปหาเธอ
“เหลืออีกกี่รอบ?” เสิ่นจืออี้เห็นเขาหยุดตรงหน้าแล้วถาม
แต่สายตากลับเลื่อนต่ำลง
หยุดอยู่บนแผงอกที่ชุ่มเหงื่อของเขา
【เสื้อผ้านี่เกะกะชะมัด】
【อยากกระชากออกจริง ๆ】
หลีเหิงหอบหายใจ ดวงตาที่มองเธอก็เหมือนมีม่านหมอกปกคลุม
“สองรอบ” เขารู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว
อยากเดินเข้าไปในเงาร่มของเธอ
ราวกับแค่เข้าใกล้เธอก็จะช่วยบรรเทาความร้อนรุ่มบางอย่างได้
เสิ่นจืออี้พยักหน้า “งั้นก็ไปวิ่งให้เสร็จ วิ่งเสร็จแล้วฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”
【ไม่รู้ว่าเขาจะตกลงหรือเปล่า】
หลีเหิงมองเธอแวบหนึ่ง เมื่อไม่ได้ยินเสียงในใจของเธออีกจึงพยักหน้า ถอยหลังไปสองก้าวแล้วเริ่มวิ่งอีกครั้ง
แต่พอเข้าใกล้เสิ่นจืออี้ เขาก็จะได้ยินเสียงชื่นชมของเธอดังใกล้บ้างไกลบ้าง
【ขายาวจริง ๆ】
【ใส่สูทก็หล่อ ใส่ชุดกีฬาก็ไม่เลวเหมือนกันนี่นา】