บทที่ 336 หลังเด็กหนุ่มผู้มีความบกพร่องทางการได้ยินอ่านใจฉันได้ ภาพลักษณ์นางมารร้ายของฉันก็พังทลาย (9)
เสิ่นจืออี้ได้ยินเสียงน้ำดังขึ้นจากห้องน้ำ
เธอเดินไปนั่งบนโซฟาเดี่ยวในห้อง ไม่นานก็ได้รับรูปถ่ายใบหนึ่ง
เป็นภาพเซลฟี่หน้ากระจก
ไอน้ำในห้องน้ำยังไม่จางหายไปทั้งหมด บนกระจกมีฝ้าบาง ๆ เกาะอยู่ ถูกเช็ดลวก ๆ จนกลายเป็นบริเวณใสกระจ่าง
หลีเหิงยืนอยู่หน้ากระจก ยกโทรศัพท์ไว้ข้างใบหู
ภาพถ่ายเห็นร่างท่อนบนของเขาพอดี
สิ่งที่ทำให้เสิ่นจืออี้ประหลาดใจคือ เขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าชุดที่เธอให้ไป แต่พันผ้าเช็ดตัวไว้แค่ท่อนล่างเท่านั้น!
รูปร่างของเขาไม่ได้ผอมบางอย่างที่เธอคิด กลับกำยำกระชับอย่างพอเหมาะ
ไหล่กว้างทอดลงมาเป็นเส้นสายคมชัด
กล้ามเนื้อบาง ๆ บริเวณอกและหน้าท้องเป็นลอนชัด แม้กระจกจะพร่าเลือนไปด้วยไอน้ำ ก็ยังปิดบังแรงดึงดูดนั้นไม่ได้
เขาไม่ได้สวมแว่น เผยให้เห็นใบหน้าทั้งหมด ชวนให้รู้สึกสะดุดตาอย่างยิ่ง
แม้แต่เครื่องช่วยฟังที่ใบหู ในเวลานี้ก็ยังดูมีความหมายเปลี่ยนไป
ราวกับเป็นสัญลักษณ์บางอย่าง
สัญลักษณ์ที่เผยทั้งความเปราะบางและแรงดึงดูดของเขาให้เธอเห็นพร้อมกัน
ปอยผมเปียกชื้นตรงหน้าผากแนบอยู่ข้างขมับ ดวงตาไม่ได้มองกล้อง แต่หลุบลงเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มบาง ๆ เผยความเกียจคร้านสบายอารมณ์อย่างไม่ใส่ใจ
ทั้งข่มใจและชวนให้หลงใหล
หยดน้ำจากปลายผมไหลผ่านแผงอกเปลือยเปล่าและกล้ามเนื้อกระชับเป็นเส้นสวย ก่อนจะหายลับลงตรงเอวคอด…
เสิ่นจืออี้เผลอกลั้นหายใจ
ทั้งที่เป็นเพียงภาพนิ่ง
แต่เธอกลับรู้สึกว่าหยดน้ำนั้นเหมือนจะไหลต่อจากช่วงเอวและหน้าท้องลงไปได้ทุกเมื่อ…