“จะทำอย่างนั้นได้อย่างไร?” เสิ่นจืออี้ร้อนใจ “ตอนนี้องค์ชายสามกำลังตามหาคุณไปทั่ว หากคุณไปจวนองค์ชายสามเพียงลำพัง ก็ไม่ต่างจากเดินไปหาความตายหรอกหรือ?”
“ฉันไม่เห็นด้วย!”
ก็แค่สมุนไพรชนิดหนึ่งเท่านั้น ยังไงก็ต้องมีวิธีอื่นแน่
เธอไม่เชื่อหรอกว่าที่อื่นจะไม่มี
จางเต๋อฟังแล้วจับพิรุธได้ จึงหันขวับไปมองต้วนซิงจื่อ ก่อนจะหน้าถอดสี “คุณ... คุณคือนกฮูกยามค่ำหรือ?!”
ต้วนซิงจื่อจึงฉีกหน้ากากหนังมนุษย์ออกเสียเลย
เขาเหลือบมองจางเต๋อ น้ำเสียงเย็นเยียบ “จำหน้าฉันไว้ให้ดี”
“ฉันจะไปเอายาที่จวนองค์ชายสาม ถ้าเธออยู่กับคุณแล้วได้รับบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว ตอนฉันยังมีชีวิต ฉันจะเอาหัวคุณให้ได้ แต่ถ้าตายไปแล้ว ฉันก็จะกลายเป็นวิญญาณร้ายตามมาทวงชีวิตคุณ”
ดวงตาเย็นชาเจือแววสังหาร
จางเต๋อตกใจจนทรุดลงบนเก้าอี้ไท่ซือ
“คุณ... คุณวางใจได้...” เขาพูดปากสั่น “ผมจะดูแลหมอเชินให้ดีแน่นอน”
ต้วนซิงจื่อหันกลับมา มองเสิ่นจืออี้
สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนเอาใจใส่ในชั่วพริบตา ราวกับเป็นคนละคนกับยมทูตผู้เย็นชาเมื่อครู่
“อาจือ ฉันรู้ว่าคุณเป็นห่วงฉัน”
“ฉันจะกินยาเม็ดนั้น จะไม่ปล่อยให้คุณต้องเจ็บปวดแน่นอน” เขาเม้มริมฝีปาก “สมุนไพรนี้ฉันเป็นคนหาให้องค์ชายสาม ฉันรู้ว่ามันหายากแค่ไหน”
“และฉันก็รู้ดีว่าใต้หล้านี้ นอกจากต้นนั้นแล้ว ที่อื่นไม่มีทางหาได้อีก”
“องค์รัชทายาทเหลือเวลาไม่มากแล้ว หากไม่รีบรักษา พวกเราก็จะถูกคนตามฆ่าไปเรื่อย ๆ ไม่มีวันได้ใช้ชีวิตอย่างสงบ”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ให้ฉันเสี่ยงสักครั้งเพื่อคุณและเพื่อพวกเราดีกว่า”