เหยียนจี้หลี่วางสายโทรศัพท์แล้วเดินเข้ามาในบ้าน
คุณย่าเหยียนจ้องเขาอย่างขุ่นเคือง “มาเยี่ยมย่าสักครั้ง โทรศัพท์ก็ไม่หยุด งานก็ไม่หยุด”
“ปล่อยให้ยายแก่อย่างฉันรอก็ช่างเถอะ เจ้าหนูก็รอเธอมาตั้งนานแล้ว!”
“รีบไปส่งคุณหนูกลับบ้านเดี๋ยวนี้!”
เหยียนจี้หลี่เหลือบมองเสิ่นจืออี้
หญิงสาวนั่งอย่างเรียบร้อย ใบหน้าประดับรอยยิ้มแสนว่านอนสอนง่ายและหวานละมุน
ช่างแตกต่างจากตอนที่เพิ่งแยกเขี้ยวใส่เขาเมื่อครู่นี้ลิบลับ
เหยียนจี้หลี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ตัวเล็กนิดเดียว แต่แสดงเก่งไม่เบา
เขาประเมินความสามารถของเธอต่ำไปจริง ๆ
เพียงครู่เดียว เธอก็ทำให้คุณย่าเรียกเจ้าหนูเสียแล้ว
เรื่องเอาใจคน เธอมีฝีมืออยู่ไม่น้อยจริง ๆ
“คุณหนูเชิน กลับกันเถอะ”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ไม่มีคลื่นอารมณ์
“คุณย่า คราวหน้าหนูจะมาเยี่ยมอีกนะคะ” เสิ่นจืออี้กอดคุณย่าเหยียนเบา ๆ น้ำเสียงหวานนุ่มละมุน
แววตาของเหยียนจี้หลี่พลันมืดครึ้ม
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกกระหายน้ำขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
หรือว่าเมื่อครู่เขาคุยโทรศัพท์นานเกินไป?
เขาหลุบตาลง ลูกกระเดือกขยับกลืนลงไปเบา ๆ
“ดีจ้ะ ดี ย่าจะรอหนูนะ” คุณย่าเหยียนมีสีหน้าเปี่ยมเมตตา
หลานสะใภ้ในอนาคตนี่ดีจริง ๆ...
ไม่เหมือนเจ้าหนูตัวแสบนั่นเลย!
เธอเหลือบมองเหยียนจี้หลี่ รอยยิ้มก็เลือนหายไปทันที
ทำหน้าบึ้งตึงอยู่ทุกวัน มิน่าถึงหาภรรยาไม่ได้เสียที
หวังว่าเจ้าหนูจะไม่รังเกียจเขาก็แล้วกัน
หลังจากทั้งสองคนจากไป
คุณย่าเหยียนก็คว้าตัวซินแสฮวงจุ้ยไว้แล้วถาม “เป็นอย่างไรบ้าง?”
คุณจางลูบเคราพลางยิ้ม “เป็นคู่ที่สวรรค์ลิขิตครับ”
“ดี ดีมาก!” คุณย่าเหยียนตื่นเต้นจนเนื้อเต้น “รีบช่วยหาฤกษ์ดีที่ใกล้ที่สุดให้ฉันทีนะ ยิ่งใกล้ยิ่งดี!”