เสิ่นจืออี้วิ่งกลับบ้าน ถึงได้เห็นว่าชางฉีจิงกับเสิ่นอี้อานกำลังเก็บข้าวของใส่กระเป๋า
“พ่อ...”
“แม่...”
เธอมองความวุ่นวายที่กระจัดกระจายเต็มพื้น ถึงได้เข้าใจว่าคำพูดของเหยียนจี้หลี่เมื่อครู่ไม่ใช่เรื่องโกหก
บ้านของพวกเขากำลังจะล้มละลายจริง ๆ
“หนูน้อยของพ่อ กลับมาแล้วเหรอ?” เสิ่นอี้อานร้องไห้พลางพุ่งเข้าไปหา “พ่อคงไม่ได้เจอหนูน้อยของพ่อไปอีกนานเลย... ฮือออ...”
“พ่อ...” เสิ่นจืออี้ร้องไห้ตาม “พ่อกับแม่จะไปไหนเหรอ?”
“ทำไมถึงจะทิ้งหนูไว้ที่ครอบครัวเหยียนล่ะ?”
“พ่อกับแม่ไม่ต้องการหนูแล้วเหรอ...”
“หนูน้อยพูดอะไรแบบนั้น?” เสิ่นอี้อานเช็ดน้ำตา “พ่อจะไม่ต้องการหนูได้ยังไง?”
“พ่อแค่สงสารหนูต่างหาก!”
“บ้านหลังนี้กำลังจะถูกศาลยึดไปขายทอดตลาดแล้ว สถานที่ที่พ่อกับแม่จะไปน่ะ ไม่ใช่ที่ที่คนจะอยู่ได้เลย!”
“หนูน้อยใช้แต่ของดีที่สุดมาตั้งแต่เด็ก นอนบนผ้าห่มที่นุ่มที่สุด ใส่เสื้อผ้าที่ดีที่สุด ถ้าต้องไปอยู่กับพ่อแม่ หนูต้องปรับตัวไม่ไหวแน่ ฮือ ๆ...”
“แล้วพ่อจะทำใจได้ยังไงล่ะ?”
“ถึงเหยียนจี้หลี่จะหน้าตายใจแข็ง แต่เขามีเงิน มีเงินมากมาย อยู่กับเขา อย่างน้อยหนูน้อยของพ่อก็ไม่ต้องลำบาก...”
พ่อลูกกอดกันร้องไห้
ชั่วขณะนั้น ในห้องรับแขกเหลือเพียงเสียงสะอึกสะอื้นของทั้งคู่
ชางฉีจิงนวดหว่างคิ้ว
“พอได้แล้ว”
“เหยียนจี้หลี่ตัดสินใจช่วยพวกเราแล้ว”
เขายอมรับดูแลคดีของตระกูลเสิ่น ทั้งยังยอมให้คุณย่าเหยียนส่งพระเครื่องมาให้ การแต่งงานครั้งนี้ถือว่าตกลงกันแน่นอนแล้ว
เธอดึงเสิ่นจืออี้ออกมา เช็ดน้ำตาให้ “หนูน้อย ไปอยู่ที่ครอบครัวเหยียนชั่วคราวก่อนนะ”
“รอพ่อกับแม่จัดการเรื่องต่าง ๆ เรียบร้อย แล้วตั้งตัวได้อีกครั้ง ค่อยไปรับหนูน้อยของแม่กลับมา...”
ชางฉีจิงมองใบหน้าของเสิ่นจืออี้ที่เปื้อนน้ำตา ดวงตาของเธอก็แดงก่ำตามไปด้วย
“ถ้าเหยียนจี้หลี่รังแกหนู ก็ไปหาคุณย่าเหยียนให้ช่วยตัดสินให้”