“เป็นลูกสาวแสนดีของคุณเอง จีเสี่ยวเหลียน”
ชางเจ๋อเอี้ยนกล่าว
พ่อของเสี่ยวเหลียนราวกับถูกฟ้าผ่า “ไม่! เป็นไปไม่ได้!”
เขาพลันนึกถึงคำพูดที่เสิ่นจืออี้เพิ่งพูดกับเขา
“นังสารเลวนี่ กล้าขายพ่อแท้ ๆ ของตัวเองจริง ๆ ด้วย! สมแล้วที่เป็นลูกแม่มัน เป็นตัวผลาญเงินจริง ๆ!”
ตอนนี้เขาถึงได้ฉุกคิดขึ้นมา
“มันเอาฉันไปขายแลกเงินใช่ไหม?!”
ขายก็ขายไปสิ
แต่ถึงกับแจ้งตำรวจมาจับตัวเองด้วย!
ถ้าเขาจับตัวนังสารเลวนั่นได้ ดูสิว่าเขาจะไม่ตีมันให้ตายหรือ!
ชางเจ๋อเอี้ยนหัวเราะเยาะ
คนที่จ่ายเงินให้จีเสี่ยวเหลียน คงเป็นแม่เลี้ยงแสนดีของเขาคนนั้นนั่นแหละ
พ่อของเสี่ยวเหลียนลากตัวถอยหลัง
ดวงตาเล็ก ๆ บวมเป่งจนหรี่ปรือ กวาดมองไปทางทางออกของโกดังไม่หยุด
ต้องหนี...
รีบหนีเดี๋ยวนี้...
ชางเจ๋อเอี้ยนมองความคิดของเขาออก จึงปกป้องเสิ่นจืออี้ไว้ด้านหลัง ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปหา
พ่อของเสี่ยวเหลียนเงยหน้าขึ้น
เห็นรองเท้าหนังสีดำก้าวเหยียบลงบนพื้นซีเมนต์ที่เต็มไปด้วยฝุ่นและคราบสกปรกอย่างมั่นคง
ทีละก้าว
ราวกับยมทูตที่กำลังเดินเข้ามาหาเขา
เมื่อมองสูงขึ้นไปอีก
ก็เห็นร่างสูงใหญ่ที่ยืนย้อนแสงอยู่
ราวกับมีความมืดมิดห่อหุ้มอยู่ทั่วร่าง กลิ่นอายดุดันแผ่ซ่าน
ราวกับเพียงเขาขยับอีกนิด ขาทั้งสองข้างก็จะถูกอีกฝ่ายหักทันที
พ่อของเสี่ยวเหลียนกลืนน้ำลาย
เหงื่อเย็นไหลลงมาตามแนวกระดูกสันหลัง
เขากลืนรสคาวสนิมในลำคอ แล้วอ้อนวอนทั้งตัวสั่น “ผมไม่หนีแล้ว ไม่หนีแล้ว!”
“ขอร้องล่ะ...”
“คิดถึงเงินสามร้อยล้านของคุณสิ ยังอยู่ในบัญชีผมนะ!”
“ถ้าผมตาย เงินตั้งมากมายก็สูญเปล่าน่ะสิ! นั่นมันสามร้อยล้านเชียวนะ!”