เสิ่นจืออี้ถูกเขาบีบจนปลายนิ้วร้อนผ่าว
“เขาชื่อเหวินซิวเฉิง” เธอพยายามดึงมือกลับ แต่กลับถูกเซี่ยหวยหยางกุมไว้แน่นด้วยแรงที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ เธอเบือนหน้าไปอีกทาง แก้มขึ้นสีระเรื่อก่อนอธิบายว่า “เป็นรุ่นพี่ที่ฉันรู้จักตอนเรียนปรุงน้ำหอม”
เดิมทีเธอเรียนอยู่ที่โรงเรียนสำหรับคนตาบอด
แต่เพราะเธอมีพรสวรรค์มาก จมูกก็ไว น้ำหอมที่ปรุงออกมามีกลิ่นหอมเป็นพิเศษ ผู้อำนวยการจึงตัดสินใจส่งเธอไปศึกษาต่อในสถาบันทั่วไป
เธอถึงได้รู้จักเหวินซิวเฉิง
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาคอยดูแลเธอมาโดยตลอด
เธอซาบซึ้งใจมาก
เซี่ยหวยหยางส่งเสียงฮึในลำคออย่างไม่ใส่ใจ “เมื่อกี้ฉันให้หมิงเจี๋ยถามเพื่อนคนนั้นของเขาแล้ว พอดีอีกฝ่ายมีหัวน้ำหอมไอริสเนื้อกำยาน ฉันเลยให้เขาส่งมาให้เธอดูสักขวด”
“พอวัตถุดิบน้ำหอมมาถึง ค่อยลองดมกลิ่นดู”
“ตอนนี้พักก่อน อย่าฝืนตัวเองจนเหนื่อยเกินไป”
เสิ่นจืออี้ชะงัก แล้วหันขวับไปมองเขา
เขาซื้อวัตถุดิบน้ำหอมให้เธอหรือ?
เพื่อช่วยให้เธอผ่านเรื่องเร่งด่วนตรงหน้าไปได้งั้นเหรอ?
หัวใจเธอไหววูบ
“เซี่ยหวยหยาง ฉัน...”
“ไม่ต้องปฏิเสธหรอก” เซี่ยหวยหยางหลุบตาลง สายตาลูบไล้ใบหน้าของเธอ “นี่ไม่ใช่ของที่ฉันซื้อให้เธอสักหน่อย อีกฝ่ายต่างหากที่ตั้งใจส่งมาให้เธอดู”
“คนซื้อกับคนขายก็ต้องเลือกกันและกันเหมือนกัน ไม่ใช่หรือไง?”