หลีเหิงเม้มริมฝีปากบาง ก้มหน้าลงเล็กน้อย เส้นผมที่ปรกลงมาบดบังรอยยิ้มวูบหนึ่งในดวงตา
เขาปล่อยมือ
เสิ่นจืออี้ลุกพรวดขึ้น แล้วเรียกลูกน้องคนหนึ่งเข้ามา
“ไป ตักข้าวมาให้ฉันสองชุด”
“ได้เลยครับ”
หลีเหิงลุกขึ้น หยิบบัตรโรงอาหารออกมา “ผมไปเอง”
เสิ่นจืออี้กดเขากลับลงบนเก้าอี้ มือกดไหล่เขาไว้ พลางจ้องตาแล้วพูดว่า “ต่อไปนี้ เธอจะกินอะไร ก็ต้องให้ฉันเป็นคนตัดสินใจ”
“ฉันเลือกภาพถ่ายของตัวเองเข้มงวดมากนะ”
“เธอต้องฝึกให้ดี”
สายตาของเธอเลื่อนต่ำลง จับจ้องแผงอกและหน้าท้องของเขาไม่วางตา
【อืม...หรือคืนนี้จะให้เขาถอดเสื้อถ่ายดีนะ?】
【ยังไม่เคยเห็นเลยว่าหน้าตาเป็นยังไง】
เธอดึงบัตรโรงอาหารจากมือเขา แล้วแกว่งไปมาตรงหน้า “เงินแค่นี้ของเธอ พอซื้ออาหารให้ได้ตามปริมาณที่ฉันต้องการหรือเปล่า?”
แววตาของหลีเหิงหม่นลง
“เงินพวกนี้ ผมจะคืนให้คุณทีหลัง”
เสิ่นจืออี้หัวเราะเบา ๆ “นักเรียนเก่ง เธอเรียนดีขนาดนั้น น่าจะรู้ใช่ไหมว่าบางเรื่องวัดกันที่ผลลัพธ์?”
“ฉันไม่สนใจเงินแค่นี้ของเธอหรอก สนแค่ว่าเธอจะฝึกจนมีกล้ามเนื้อตามที่ฉันต้องการได้หรือเปล่า”
เธอโยนบัตรโรงอาหารของเขากลับลงบนโต๊ะ
“ถ้าเธอเอาแต่คิดจะคืนเงินจนทำให้การฝึกเสียเวลา ฉันก็ไม่ใจดีดูแลเธอแบบนี้หรอกนะ”
เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้ใบหน้าเขา แล้วกระซิบเสียงต่ำว่า “จำไว้ ฉันไม่ได้ทำงานการกุศล”
“ฉันทำธุรกิจลงทุน”
“เข้าใจไหม?”
หลีเหิงสบตาเธอ พร้อมกับได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกการบูรจากเส้นผมที่ทิ้งตัวลงมา
กลิ่นนั้นแตกต่างจากแววตาที่เต็มไปด้วยความก้าวร้าวของเธอโดยสิ้นเชิง