ตัวจุ้ยเทียนจงเหวี่ยงหมัดใส่ใบหน้าซีกซ้ายของหลีเหิง!
มุมปากของเขามีเลือดไหลออกมาทันที
แต่หลีเหิงกลับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เส้นผมด้านหน้าปรกดวงตา ทำให้ดูเหมือนกำลังยิ้ม
ตัวจุ้ยเทียนจงเดือดดาลขึ้นมาอย่างสิ้นเชิง
“ฉันบอกให้แกยิ้มงั้นเหรอ!” เขาเหวี่ยงหมัดเข้าใส่อีกครั้ง
ขณะที่กำลังจะต่อยลงไป จู่ ๆ ก็เกิดความเจ็บปวดรุนแรงขึ้นตรงข้อพับขา
ตัวจุ้ยเทียนจงร้องโหยหวน!
เขาปล่อยคอเสื้อหลีเหิง แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าเพราะความเจ็บ
เสิ่นจืออี้เก็บขากลับ ก่อนเดินอ้อมมาจากด้านหลังเขา
ตัวจุ้ยเทียนจงเห็นเธอ ความโกรธที่เพิ่งพุ่งขึ้นมาพลันติดอยู่บนใบหน้าลามไปถึงลำคอ “จือ... จืออี้...”
“ชื่อคุณหนูใหญ่ใช่ว่าใครจะเรียกก็ได้!” ลูกน้องสองคนเดินตามมาจากด้านหลัง
คนหนึ่งผมเหลือง อีกคนผมแดง
สะดุดตาเป็นพิเศษ
“คราวหน้าแกยังกล้าเรียกสนิทสนมแบบนี้อีกก็ลองดู!” ลูกน้องผมเหลืองชูกำปั้นขึ้น เต็มไปด้วยท่าทีข่มขู่
ตัวจุ้ยเทียนจงมองเสิ่นจืออี้ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปด้านหลังคลำบริเวณที่ถูกเธอเตะจนเจ็บ แต่ไม่พูดอะไร
ความเจ็บที่ขาค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นอารมณ์ประหลาดที่อธิบายไม่ถูก ทำให้ใบหน้าของเขาแดงก่ำ
หลีเหิงเห็นทุกอย่าง สีหน้าพลันเย็นชาลง
“ปล่อยให้คนอื่นรังแกแบบนี้เลยหรือไง?” เสิ่นจืออี้บีบแก้มเขา แล้วหันซ้ายหันขวา
【ดีนะที่ไม่เป็นอะไรมาก】
【ถ้ามาช้ากว่านี้อีกหน่อย ไม่รู้จะโดนซ้อมจนเป็นยังไงบ้าง】
【เขาเป็นคนโง่หรือไง?】
【ยืนเฉย ๆ ให้คนอื่นต่อยอยู่ได้!】
เธอเริ่มโมโห “คนอื่นต่อยคุณ คุณไม่รู้จักสวนกลับบ้างหรือไง?”