เสิ่นจืออี้เห็นเจตจำนงกระบี่พุ่งเข้ามา ห่อหุ้มด้วยโทสะพลุ่งพล่าน ดวงตาพลันเบิกกว้าง
เธอแยกไม่ออกว่าทำไมถึงมีชางหลิวยู่สองคน
ยิ่งไม่รู้ว่า
เหตุใดคนที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นถึงได้แสดงเจตนาสังหารรุนแรงเช่นนี้ตั้งแต่แรก
เธอโผเข้ากอดชายตรงหน้าตามสัญชาตญาณ
หมุนตัว
แล้วเข้าขวางอยู่เบื้องหน้าเขา
สมองของชางหลิวยู่ดังวิ้งขึ้นมาทันที
ความสุขุมและเหตุผลทั้งหมดถูกเปลวโทสะที่ราวกับทำลายฟ้าดินกลืนกินจนสิ้นในชั่วพริบตา
ไอเย็นยะเยือกสายหนึ่งแช่แข็งแขนขาและอวัยวะภายในของเขา
ความโกรธปะทุในอก เขาจ้องท่าทางที่เสิ่นจืออี้เข้าขวางกระบี่ให้ด้วยความไม่อยากเชื่อ
เธอกำลังปกป้องเขา?!
เธอกล้าเอาชีวิตตัวเองไปปกป้องผู้ชายคนนั้นเชียวหรือ?!
ทะเลญาณของชางหลิวยู่ปั่นป่วน
โทสะรุนแรงหอบหุ้มปราณกระบี่ พลิกทิศทางพุ่งตรงไปยังหว่างคิ้วของชายคนนั้น!
แต่ในชั่วขณะที่สบตากับเขา
ความเย็นยะเยือกและไอสังหารทั้งหมดกลับอันตรธานไปในพริบตา
แทนที่ด้วยความตกตะลึงอย่างเหลือเชื่อ
นั่นคือตัวเขาเอง
ชางหลิวยู่มองใบหน้าที่เหมือนกับตนทุกกระเบียดนิ้ว จิตใจสั่นสะเทือน ดวงตาดำเบิกกว้างขึ้นทันที
เขาฝืนเก็บกระบี่อย่างสุดกำลัง บังคับเจตนาสังหารให้ถอยกลับไป
แต่กลับถูกปราณกระบี่สะท้อนใส่ จนกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง
ญาณสั่นไหว
เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สบตากับ “ตัวเขาเอง” ที่กำลังกอดเสิ่นจืออี้อยู่จากระยะไกล
ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่า ทว่าตอนนี้กลับคล้ายกำลังจับจ้องบางสิ่งไว้