ผู้หญิงเจ้าชู้เหรอ?
“ถ้าจะพูดถึงคนเจ้าชู้ ใครจะสู้คุณได้ล่ะ” เสิ่นจืออี้เบี่ยงตัวหลบปลายนิ้วของเขาเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเนิบช้า “คุณลืมฉายาของตัวเองไปแล้วหรือไง ลืมข่าวฉาวเละเทะพวกนั้นด้วยหรือเปล่า?”
“ฉันไม่อยากวิจารณ์เลยจริง ๆ”
ฉายาเหรอ?
ข่าวฉาวเหรอ?
เซี่ยหวยหยางขมวดคิ้วเข้ม
จู่ ๆ เขาก็เลิกคิ้ว โน้มตัวเข้าไปใกล้เธอแล้วถามว่า “ที่รักไม่สนใจฉัน เพราะเรื่องพวกนั้นหรือเปล่า?”
“หึงเหรอ?” มุมปากเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
เสิ่นจืออี้สาดน้ำเย็นใส่เขาทันที
“คิดไปเองแล้ว”
“อีกอย่าง ฉันไม่อยากพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าฉันไม่ใช่แฟนคุณ”
เธอสวมรองเท้าแตะ คลำทางอย่างชำนาญไปนั่งลงข้างโซฟา “ออกไป แล้วปิดประตูเองด้วย”
เซี่ยหวยหยางอุ้มกล่องกระดาษไว้ ถอดรองเท้าแล้วเดินไปได้สองก้าว ก่อนจะหันกลับมาย่อตัวลงจัดรองเท้าของตัวเองกับของเธอให้วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ จากนั้นจึงลุกขึ้นเดินฉับ ๆ มาหยุดข้างเธอ “ตอนนี้คุณจะไม่ยอมรับก็ไม่มีประโยชน์แล้ว”
“ฉันหาหลักฐานเจอแล้ว”
“หลักฐาน?” เสิ่นจืออี้งุนงง “หลักฐานอะไร?”
เซี่ยหวยหยางเปิดกล่องกระดาษราวกับกำลังอวดของ ดวงตาเป็นประกายขณะจ้องเธอ
“ที่บ้านฉันมีรูปคุณเต็มไปหมด ตั้งแต่เด็กจนโต มีทุกช่วงวัย ที่รักยิ้มหวานทุกรูปเลย”
เสิ่นจืออี้อึ้งไป “...อะไรนะ?”
เซี่ยหวยหยางจับมือเธอวางลงบนรูปสองสามใบ “นี่ไง ลองคลำดูสิ”
“ฉันเอามาด้วยสองสามรูป”
ปลายนิ้วของเสิ่นจืออี้ไล้ผ่านรูป ก่อนที่เธอจะสะบัดมือเหมือนขนลุกแล้วผลักรูปเหล่านั้นออกไป “นี่ไม่ได้แปลว่าอะไรสักหน่อย ฉันก็สืบเรื่องของคุณมาเยอะเหมือนกัน”