แววตาของเจียงจิ้นหวังสั่นไหว
เขามองเธออยู่นานโดยไม่เอ่ยคำใด
จากนั้นก็ประคองใบหน้าเธอไว้ แล้วจูบลงมาอย่างลึกซึ้งและอ่อนโยน
เขาแทรกลิ้นผ่านริมฝีปากของเธอ
ราวกับกำลังลิ้มรสอาหารเลิศรสล้ำค่าที่สุดในโลก เขาลิ้มรสลมหายใจและกลิ่นหอมของเธอ รวมถึงถ้อยคำหวานล้ำที่พรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากเล็กสีระเรื่ออันเย้ายวนคู่นั้น
เขาหลับตาลง แพขนตาสั่นไหวแผ่วเบา
ถ่ายทอดความรักและความซาบซึ้งทั้งหมดที่มีให้เธอ
เจ้าหนูของเขา…
เจ้าหนูผู้ล้ำค่าที่สุดในโลก ไม่มีสิ่งใดเทียบได้…
เขายินดีมอบบาปทั้งหมดของตนให้สวรรค์ลงทัณฑ์และไต่สวน
ขอเพียงเธอยังอยู่ข้างกายเขา
ขอเพียงเธอยังเต็มใจรักเขาอย่างหมดใจเช่นนี้
เขาก็ยินดีจ่ายทุกอย่าง
แม้แต่ชีวิตของตัวเอง
“อื้อ… เจียงจิ้นหวัง…” เซินจืออี้หอบหายใจ พยายามหาช่องว่างให้ได้สูดลมหายใจท่ามกลางจูบเร่าร้อนของเขา พลางดันอกเขาเบา ๆ เพื่อหลบลิ้นที่ร้อนผ่าวและหยาบกระด้างซึ่งคอยไล้พันเกี่ยวเธออยู่ตลอด “คะ…คุณปล่อยฉันก่อน…”
เพิ่งได้หายใจคล่องขึ้นนิดเดียว ก็ถูกเขาพัวพันจนถ้อยคำทั้งหมดถูกกลืนหายไปอีกครั้ง
เซินจืออี้อ่อนระทวยไปทั้งตัว
ปลายนิ้วของเธององุ้ม
เธอเอนกายซบอ้อมแขนเขาอย่างอ่อนแรง
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถูกเขากดลงบนโซฟาตั้งแต่เมื่อไร
“จืออี้…” เจียงจิ้นหวังคลอเคลียจูบมุมปากเธอ ก่อนริมฝีปากบางจะค่อย ๆ ไล้ไปตามคางและลำคอ “ผมรักคุณ…”