เสิ่นจืออี้ถูกเขาทำเอางุนงงไปหมด
นี่เขากำลัง...สารภาพรักเหรอ?
เขาชอบเธอ?!
ติ๊ง—
ประตูลิฟต์เปิดออก
ชีอวี่หรันก้าวออกไปก่อน
เสิ่นจืออี้ได้สติจากความตกตะลึงอย่างหนัก ก่อนจะก้าวตามเขาไป
“ชีอวี่หรัน คำพูดเมื่อกี้ของเธอหมายความว่ายังไง?”
“พี่ฟังไม่ออกเหรอครับ?”
ฝีเท้าของเขาหยุดกึก หันกลับมาสบตาเธอตรง ๆ
“ผมชอบพี่ครับ”
“ผมจะจีบพี่”
ความตรงไปตรงมาและเร่าร้อนของชายหนุ่มถาโถมใส่สมองของเสิ่นจืออี้ราวกับคลื่นความร้อน
“เธอล้อเล่นใช่ไหม?” เธออ้าปาก เอ่ยอย่างอึกอัก “นับวันนี้ด้วย เราเจอกันแค่สามครั้งเองนะ”
“ชีอวี่หรัน ความชอบเป็นเรื่องจริงจังนะ”
“ไม่ใช่คำพูดที่หลุดออกมาตอนหุนหันพลันแล่น”
“คิดให้ดีก่อน แล้วค่อยพูดคำแบบนี้อีก”
วัยหนุ่มเลือดร้อน บางครั้งจะพูดหรือทำอะไรก็ไม่ทันได้คิดให้รอบคอบ
ยิ่งรวมกับนิสัยไม่สนผลที่จะตามมาของเขา และเรื่องกระตุ้นอารมณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้
เธอจึงมั่นใจว่าเขายังมองความรู้สึกของตัวเองไม่ชัดเจน แค่ถูกสถานการณ์พาไป จึงพูดคำว่า “ชอบ” ออกมาอย่างง่ายดาย
เพราะอย่างนั้น เธอจึงไม่เชื่อทั้งหมด
ชีอวี่หรันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสงบนิ่งของเธอ ยกถุงในมือขึ้นอย่างงอน ๆ “แล้วพี่ล่ะครับ?”
“รู้จักกับเขานานแค่ไหน ถึงได้สนิทกันขนาดนี้?”
“พี่คิดดีแล้วหรือครับ?”
เสิ่นจืออี้ยกมือกุมขมับ
“ฉันบอกแล้วไงว่าไม่รู้จักเขา...”
“พี่ไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ!” ชีอวี่หรันแทบจะระเบิดออกมา
เขากัดฟันกรอด
ดวงตาลุกวาวด้วยความโกรธ
ผู้ชายที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า แถมยังไม่รู้จักพี่ด้วยซ้ำ กลับได้ครอบครองพี่ ได้ใกล้ชิดกับพี่ถึงขนาดนั้น!