“อะไรนะ?” เสิ่นจืออี้ชะงักไปครู่หนึ่งเพราะคำถามของเขา
ที่เขาพูดว่า...
เขาใหญ่กว่า...อันนั้นอีกเหรอ?!
เสิ่นจืออี้ตกตะลึง
ไม่ ไม่ ไม่ เธอคิดเรื่องแบบนั้นทำไมกัน?!
เธอส่ายหัวแรง ๆ พยายามไล่ภาพจินตนาการที่ไม่ถูกกาลเทศะออกจากสมอง
“น้องชาย ฉันรีบ ขอตัวก่อนนะ”
ก่อนหน้านี้อาจิ่วเคยถูกชีอวี่หรันตำหนิ เพราะเปลี่ยนผู้ชายเร็วเกินไป
ถ้าเขารู้เรื่องวันนี้เข้า พรุ่งนี้อาจิ่วต้องถูกพ่อแม่บ่นอีกแน่
เธอไม่อยากทำให้เพื่อนเดือดร้อน
เสิ่นจืออี้ดูเวลา ก่อนหิ้วถุงแล้วรีบเดินอ้อมเขาไป
ชีอวี่หรันยืนอยู่ในเงามืดใต้แสงไฟ ราวกับใบไม้เดียวดาย
รีบไปหาผู้ชาย แต่กลับเรียกฉันว่าน้องชาย...
ไม่ชอบน้องชายสินะ...
เขาก้มหน้า
ริมฝีปากพลันเผยรอยยิ้มเย็นชา
แววตาของชีอวี่หรันมืดลงฉับพลัน เขาหันกลับ ก้าวสองก้าวรวดไปคว้าแขนเธอไว้
“เป็นอะไรไป?” เสิ่นจืออี้ถูกแรงกระชากของเขาดึงให้หันกลับมา จึงถามอย่างตกใจ
“ผู้ชายคนนั้นอยู่ที่ไหน?” ชีอวี่หรันกัดฟันถาม
เมื่อเห็นสีหน้าตกใจเล็กน้อยของเสิ่นจืออี้ เขาก็หลับตาลงชั่วครู่ ข่มความเกรี้ยวกราดที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจ
ก่อนฝืนยิ้มออกมา
เขาชี้ไปที่รถมอเตอร์ไซค์ของตัวเองซึ่งจอดอยู่ไม่ไกล
“ผมไปส่งพี่สาวเอง”
เว้นไปครู่หนึ่ง เขาเสริมว่า “เร็วกว่านั่งแท็กซี่”
เสิ่นจืออี้คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าตกลง
“ก็ได้”
“งั้นรบกวนด้วยนะ”
เธอบอกชื่อโรงแรมแห่งหนึ่ง
คิดว่าพอไปถึงแล้วจะหาทางไล่เขากลับก่อน จากนั้นค่อยขึ้นไปหาอาจิ่วเอง
ชีอวี่หรันกดสายตาลงต่ำ
แนวกรามของเขาเกร็งแน่น
แม้แต่ต่างหูเพชรบนใบหูก็ยังดูเย็นเยียบราวกับอาวุธสังหาร
เขาเดินไปข้างรถ ถอดหมวกกันน็อกใบหนึ่งออกแล้วยื่นให้เธอ
เสิ่นจืออี้รับมา สีหน้าชะงักเล็กน้อย