เขาได้รับบัตรผ่านหนึ่งใบ
เตรียมเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารพร้อมสรรพ อาหารเลิศรสถูกจัดวางไว้บนโต๊ะ
ฝูอิ้นโจวได้กลิ่นหอมของอาหาร พร้อมกับความหิวโหยที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากส่วนลึกในไขกระดูก
นักเดินทางที่ร่อนเร่อยู่ในดินแดนรกร้างมาเนิ่นนาน ในที่สุดก็ได้ลิ้มรสผลไม้ที่เฝ้าคะนึงหา
รสชาติเลิศล้ำชวนมึนเมายิ่งกว่าอาหารใดที่เขาเคยนึกฝัน
เขาลิ้มลอง กลืนกิน
ตักตวงอย่างตะกละตะกลามครั้งแล้วครั้งเล่า กินอย่างเอร็ดอร่อย
จนทั้งกายและใจอิ่มเอม
ทว่าความอร่อยย่อมนำพาความทรงจำ ความทรงจำที่ประทับลึกถึงกระดูก
เพราะถูกความปรารถนาจะอิ่มท้องเข้าครอบงำ
แม้เพิ่งได้รับการป้อนจนเต็มอิ่ม แต่พอเห็นอาหารเลิศรสตรงหน้าและได้กลิ่นหอมเย้ายวนเกินห้ามใจ ความปรารถนาระลอกใหม่ก็พลันปะทุขึ้น อยากลิ้มลองให้ลึกซึ้งอีกครั้ง
นั่นคือคลื่นความร้อนที่แรงกล้าพอจะทำให้วิญญาณมอดดับ
ลิ้มลองและครอบครองนับหมื่นครั้งก็ยังไม่พอ
กลิ่นหอมของอาหารผสมปนเปอบอวลไปทั่วห้อง เสียงเคี้ยวกรุบกรอบดังสลับไปมา
แผ่วเบา บ้างก็สูงขึ้น
เร่งร้อน บ้างก็อ่อนหวาน
เสียงนั้นเปลี่ยนแปรไปสารพัดรูปแบบ เนิ่นนานโดยไม่หยุดพัก
ไม่มีใครได้ยิน และไม่มีใครมารบกวน
ทั้งสองดื่มด่ำไปกับงานเลี้ยงแสนสำราญนี้ ลืมเวลา ลืมทุกสิ่ง มีเพียงการกิน กิน และกิน
ราวกับไม่มีวันรู้จักอิ่มหนำ
แสดงออกอย่างตรงไปตรงมาและดิบเถื่อน กลืนกิน กวาดต้อนจนหมดสิ้น
โชคดีที่
เขาเป็นคนกินเก่ง
ส่วนเธอก็ยังคงตามจังหวะของเขา กินทุกอย่างจนหมด
……
ฟ้าเริ่มมืดลง
ฝูอิ้นโจวโอบกอดเสิ่นจืออี้ ขณะอยู่บนรถเข็นที่กักขังเขาไว้ ทั้งคู่ได้เดินทางอันแสนวิเศษเกินบรรยายจนสำเร็จ
เขาท่องไปทั่วร่างกายของตน
และยังเคลื่อนไหวอยู่ในหัวใจและวิญญาณของเธอ
«จือจือ…» หลังทุกอย่างจบลง เขากอดเธอไว้แล้วถอนใจเบา ๆ «ผมมีความสุขเหลือเกิน…»
«มีความสุขเรื่องอะไร?» เสิ่นจืออี้แทบลืมตาไม่ขึ้น ถูกเขาโอบประคองให้นอนลงบนเตียง ก่อนจะค่อย ๆ รั้งเข้าไปกอดไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม
ฝูอิ้นโจวจุมพิตหน้าผากเธอ
เขากระซิบอย่างอ่อนโยน «ดีใจที่คุณกลับมาอยู่ข้างผม จำผมได้ ต่อให้ถูกปัจจัยภายนอกบีบบังคับ คุณก็ไม่เคยลืมผมไปจริง ๆ»
«ดีใจที่เรายังเหมือนเมื่อก่อน ตอนนี้สนิทกันยิ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ»