หมอมองไปที่เสิ่นจืออี้
“พ้นขีดอันตรายแล้ว ซี่โครงมีรอยร้าวเล็กน้อย และแผ่นหลังมีบาดแผลเป็นบริเวณกว้าง โชคดีที่กระดูกสันหลังไม่ได้รับบาดเจ็บ”
“ตามตัวมีแผลถลอกหลายแห่ง ช่วงสองสามวันนี้ต้องพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลเพื่อเฝ้าสังเกตอาการ ป้องกันไม่ให้ติดเชื้อ”
เสิ่นจืออี้ถอนหายใจโล่งอก
ดูท่าเธอจะเดิมพันถูกแล้ว
พระเอกของโลกเล็ก ๆ มักมีดวงชะตาดีกว่าคนอื่นอยู่เสมอ
บวกกับความช่วยเหลือจากระบบแล้ว เขาคงไม่เป็นอะไรมาก
อย่างมากก็แค่เจ็บตัวอยู่บ้าง
แต่แลกกับความสบายใจไปตลอดชีวิตของเขาแล้ว นับว่าคุ้มค่ามาก
“เขาฟื้นหรือยังคะ”
“ฉันเข้าไปเยี่ยมเขาได้หรือยังคะ”
หมอพยักหน้า “เดี๋ยวผมจะให้คนย้ายเขาไปห้องพักผู้ป่วยพิเศษ”
หมอหยุดไปครู่หนึ่ง
พลางนึกถึงภาพคนไข้ที่ยังร้องเรียกภรรยาตอนหมดสติเมื่อครู่
จึงอดพูดเพิ่มอีกประโยคไม่ได้
“ระวังด้วยนะครับ ช่วงนี้ห้ามออกแรงหนัก”
“ไม่อย่างนั้นอาจกระทบกระเทือนบาดแผลได้”
เสิ่นจืออี้ชะงัก ก่อนจะเข้าใจความหมาย
แก้มของเธอขึ้นสีระเรื่อ
“ค่ะ ขอบคุณคุณหมอ”
ตอนที่เธอได้พบชางเจ๋อเอี้ยนอีกครั้ง ท่อนบนของเขาก็ถูกพันด้วยผ้าพันแผลจนทั่ว นอนอยู่บนเตียงพร้อมสายน้ำเกลือ
เสิ่นจืออี้เดินเข้าไปใกล้
เมื่อเห็นเขาหลับตาสนิท ท่าทางสง่างามเย็นชาที่มีอยู่เป็นนิจกลับหายไป ดูมอมแมมอยู่บ้าง