“หลีเหิง...” เธอเรียกเขาเสียงแผ่ว
หลีเหิงหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนถอยห่างไปครึ่งก้าวอย่างฉับพลัน “คุณเห็นหมดแล้ว ทั้งตัวผม... ทั้งครอบครัวของผม...”
มันเลวร้ายเหลวแหลก น่ารังเกียจจนเกินทน...
เขาปล่อยมือเธอ
“คุณไปเถอะ”
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเกลียดการได้ยินเสียงในใจของเธอ
เพราะมันทำให้เขาไม่มีทางหลอกตัวเองได้เลย
หากเขาได้ยินความรังเกียจที่ผุดขึ้นจากใจเธอ... เขาก็ไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับมันอย่างไร
【เขาคิดแบบนั้นได้ยังไงกัน?】
【ทั้งที่ฉันเป็นฝ่ายมาหาเขาเอง ทำไมเขาถึงโทษตัวเองล่ะ?】
“คุณพูดอะไรไร้สาระน่ะ?”
เสิ่นจืออี้คว้ามือเขาไว้อีกครั้ง “ครอบครัวของคุณเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย?”
“จะไม่เกี่ยวได้ยังไง?!” หลีเหิงหอบหายใจหนัก หน้าอกกระเพื่อมแรง คราบเลือดบนแพขนตาเลอะปนกันเป็นปื้น ดูหนักอึ้งไม่ต่างจากชีวิตของเขา “คนอย่างผม ไม่มีใครรักหรอก”
“ไม่ควรได้รับความรัก และไม่คู่ควรด้วย”
เขานึกถึงตอนที่เพิ่งปล่อยให้หลีชางกุ้ยเผชิญความตายโดยไม่ยื่นมือช่วย จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้สึกเสียใจสักนิด กระทั่งหวังให้พวกเจ้าหนี้ซ้อมอีกฝ่ายหนักกว่านี้ จะตีให้ตายก็ไม่เป็นไร
จิตวิญญาณของเขาเริ่มเน่าเปื่อยไปนานแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น...
เขากลับพอใจกับมัน
แม้แต่ที่พูดเรื่องพวกนี้กับเธอ ก็เพียงเพื่อเรียกความเห็นใจและสงสารจากเธอ อยากให้เธอไม่เกลียดเขาเท่านั้น
สายเลือดอันเสื่อมทราม ความคิดมืดมนชั่วร้าย และความทะเยอทะยานอันแรงกล้า...