เสิ่นจืออี้ขยับเปลือกตาเล็กน้อย แพขนตายาวสั่นไหว ดูเหมือนใกล้จะตื่นแล้ว
ชางหลิวยู่เก็บความปรารถนารุกล้ำในดวงตา แล้วเบนสายตาไปทางอื่น
เสิ่นจืออี้ลืมตาขึ้น พอเห็นเขาในวินาทีนั้น ก็พลิกตัวอย่างรวดเร็ว ซุกใบหน้าลงกับหมอน
แม้แต่ต้นคอก็แดงก่ำ
ถูกเห็นหมดแล้ว...
เขาเห็นหมดแล้ว...
ยังต่อหน้าเขาอีก...
เธออยากกลายร่างเป็นนกกระทาเสียให้รู้แล้วรู้รอด จะได้มุดเข้าไปในผ้าห่มก่อน แล้วค่อยกระพือปีกบินออกไปทางหน้าต่าง
“ไม่กลัวอุดอู้จนขาดใจหรือไง?” ชางหลิวยู่จับต้นคอเธอ พลิกตัวเธอกลับมา
สายตาสบเข้ากับใบหน้าแดงระเรื่อและดวงตาฉ่ำวาวของเธอ
ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ
“มากินกับข้าวเถอะ” เขาปล่อยมือ น้ำเสียงพลันแหบพร่า
ปลายนิ้วยังคงมีไออุ่นและสัมผัสของเธอหลงเหลืออยู่ เขาหันหลังอย่างเก้อเขิน เดินไปยังโต๊ะเตี้ย
อาหารเต็มโต๊ะ เธอยังไม่ได้แตะสักคำ
เขางอนิ้วเล็กน้อย มือใหญ่ที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อค่อย ๆ กำแน่น
เสิ่นจืออี้มองแผ่นหลังของเขาแล้วเริ่มหงุดหงิด
เธอโดนวางยา ทั้งยังถอดเสื้อผ้าจนหมดแล้ว แต่กลับไม่ได้ทำอะไรสำเร็จเลยสักอย่าง!
กลับกลายเป็นว่า...กลับกลายเป็นเธอที่ถูกเขา...
ไม่ยุติธรรม
ไม่ยุติธรรมเกินไปแล้ว!
เธอยังไม่ได้ถอดเสื้อผ้าเขาสักชิ้นด้วยซ้ำ!
เธอลุกขึ้นนั่งอย่างขุ่นเคือง เดินไปที่โต๊ะแล้วทิ้งตัวลงนั่ง
กินกับข้าวไปสองคำอย่างเคือง ๆ
ไม่น่าเชื่อว่ายังร้อนอยู่ด้วย
เธอฟาดตะเกียบลงบนโต๊ะ แล้วตะโกนใส่เงาร่างที่นั่งนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “ชางหลิวยู่ คุณไม่ไหวหรือไง?!”