ฝูอิ้นโจวกัดฟันแน่น
แม้ขาจะเจ็บแปลบประหนึ่งถูกเข็มทิ่มแทง เขาก็ยังฝืนก้าวเดิน โซเซเข้าไปหาซินจืออี้
ซินจืออี้มองเขาอย่างตะลึงงัน
สายตาค่อย ๆ เลื่อนจากขาที่เขายืนหยัดอยู่ไปยังใบหน้า
“เพราะงั้น...” เธอเม้มริมฝีปาก “ช่วงที่ผ่านมา คุณปิดบังฉัน แอบไปรักษาตัวอยู่ข้างนอกมาตลอดเหรอ?”
ที่แท้เขาก็รู้ตัวตนของเธอมานานแล้ว
และรู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของเธอที่มาวิลล่าตั้งแต่แรกแล้วด้วย
เพราะงั้น...
ท่าทีสนิทสนมที่เขามีให้เธอ ก็เป็นเพราะเธอเป็นเธอเท่านั้นหรือ?
ส่วนกลิ่นกายของเธอที่ช่วยเยียวยาเขาได้ อาจเป็นเพราะลึก ๆ แล้วเขายอมรับเพียงเธอคนเดียวหรือเปล่า?
ซินจืออี้กะพริบตา
ความยินดีผุดขึ้นมาในใจเล็กน้อย
เธอน่าจะมั่นใจให้เร็วกว่านี้
นอกจากเขาแล้ว ยังจะมีใครทำให้เธอรู้สึกสงสารและรักใคร่ได้มากมายขนาดนี้อีก? ยังจะมีใครที่แม้ทรมานและข่มใจตัวเอง ก็ยังเก็บรักษาความอ่อนโยนที่มีต่อเธอไว้ได้อีก?
ทุกอณูในร่างกายของเธอจำเขาได้ก่อนที่เธอจะรู้ตัวเสียอีก
“คุณเดาออกหมดแล้วเหรอ?” ฝูอิ้นโจวคว้าข้อมือเธอไว้ฉับพลัน สีหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับคล้ายประกายไฟในราตรี จ้องเธอเขม็ง
“ใช่” เขาคำรามเสียงต่ำ
“ผมแอบเข้ารับการรักษามาตลอด”
“ก็เพราะกลัวว่าคุณจะทำภารกิจเสร็จเหมือนวันนี้ แล้วเก็บกระเป๋าเดินทางจากไปโดยไม่หันกลับมามอง!”
เขาดึงเธอเข้ามา กอดร่างทั้งร่างไว้ในอ้อมแขน
“จือจือ...” น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ “ผมจะไม่ยอมให้คุณไปอีกแล้ว ไม่มีทาง...”
ไม่ว่าจะต่ำช้าเพียงใด มืดมนเพียงใด...