ทริปแช่น้ำพุร้อนเหรอ?
เสิ่นจืออี้นึกภาพบางอย่างขึ้นมาเลือนราง
เหมือนว่า...
จะเป็นสถานที่ที่เธออยากไปจริง ๆ
แต่ทำไมถึงรู้สึกว่าเป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้วนะ?
เธอขมวดคิ้ว ไม่ได้คิดอะไรต่อ
แล้วยิ้มตอบว่า “ก็ดีค่ะ”
“ยังไงแผลบนตัวฉันอีกสองวันก็น่าจะหายหมดแล้ว ถึงตอนนั้นคงลงน้ำได้ค่ะ”
พอเอ่ยถึงบาดแผล แววตาของเจียงจิ้นหวังก็มืดหม่นลงชั่วขณะ
เขาลูบแก้มเธอเบา ๆ
“งั้นผมไปจัดการเรื่องที่โรงพยาบาลให้เรียบร้อยก่อนนะ คุณลองคิดดูว่ามีที่ไหนอยากไปหรืออยากกินอะไร แล้วจดไว้ บอกผมด้วย”
“พรุ่งนี้ผมจะแวะไปโรงพยาบาล”
“พอกลับมาแล้ว เราค่อยออกเดินทางกัน”
“อื้อ ๆ” เสิ่นจืออี้ตบแขนเขาเบา ๆ “ไปเถอะค่ะ”
เจียงจิ้นหวังอดนอนมาทั้งคืน
เขาตรวจทานบทความวิจัยด้านเวชศาสตร์คลินิกที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้อย่างละเอียดและรอบคอบอีกครั้ง
เมื่อบทความนี้ได้รับการตีพิมพ์ ตำแหน่งรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็คงตกเป็นของเขาแน่นอน
แต่ก่อนเขาไม่เคยใส่ใจกับเรื่องพวกนี้
ทว่าตอนนี้เธอกลับมาแล้ว
ไม่ว่าจะอย่างไร เขาจะทุ่มเททุกอย่างเพื่อมอบอนาคตที่ดีที่สุดให้เธอ
แสงไฟในเมืองดับลงทีละดวง
จนกระทั่งแสงอาทิตย์สาดเข้ามาทุกบานหน้าต่าง เจียงจิ้นหวังจึงบีบหว่างคิ้วแล้วปิดเอกสารลง
เขาดูนาฬิกา
เมื่อกลับเข้าห้องนอนใหญ่และเห็นเสิ่นจืออี้ยังหลับสนิท แววตาของเขาก็อ่อนโยนลงชั่วขณะ