ซูเนียนอิ้นกลับมาถึงแดนมาร
สิ่งแรกที่ทำคือวิ่งหนีสุดชีวิต!
เธอไม่ได้พลังปีศาจของจิ้งจอกแดงมา มหาปีศาจต้องลงโทษเธอแน่!
เครื่องรางวิเศษเคลื่อนย้ายพริบตานี้ใช้ได้เพียงครั้งเดียว พอใช้แล้วก็จะหมดฤทธิ์
เธอคงต้องหนีด้วยตัวเองแล้ว!
แต่ยังไม่ทันวิ่งไปได้ไกล หมอกดำอันน่าสะพรึงก็พัดโหมเข้ามาปกคลุมร่างเธอ
ซูเนียนอิ้นตกใจจนทรุดลงกับพื้น
“มหา...มหาปีศาจ...”
หมอกดำเปล่งเสียงหัวเราะกึกก้องน่าหวาดหวั่น “ทำงานพลาดแล้วยังคิดจะหนีอีกหรือ?”
“คุณฆ่าฉันไม่ได้นะ คุณฆ่าฉันไม่ได้!” ซูเนียนอิ้นหวาดกลัวจนทรุดนั่งอยู่บนพื้น ตัวสั่นงันงกพลางขยับถอยหลัง “ฉันเป็นนางเอก...เป็นผู้ครองโลกนี้ที่แท้จริง!”
เธอถกแขนเสื้อ เผยให้เห็นปานบนมือ
“นี่คือปานอันเป็นเอกลักษณ์ที่วิถีสวรรค์ประทานให้ฉัน!”
“ถ้าคุณฆ่าฉัน โลกนี้จะพินาศไปด้วย!”
“คุณเองก็จะหายไปด้วย!”
หมอกดำหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ราวกับได้ฟังเรื่องตลก
“จะบอกให้รู้ไว้ ปานของเธอก็แค่สิ่งที่ฉันนึกสนุกขึ้นมา เลยขีดพลังมารสายหนึ่งแล้วกระจายไปในโลกมนุษย์”
“เดิมทีคิดว่าเธอจะช่วยให้ฉันบรรลุการใหญ่ได้”
“ใครจะคิดว่าแค่จิ้งจอกแดงตัวเล็ก ๆ เธอยังจัดการไม่ได้”
“ฉันจะเก็บเธอไว้ทำไม?!”
ซูเนียนอิ้นดูเหมือนจะชะงักงันไป
“เป็นไปได้ยังไง...ทำไมถึงเป็นคุณ...”
“ทำไมจะเป็นฉันไม่ได้?” หมอกดำวนเวียนรอบตัวเธอ “ตอนนั้นที่ส่งเธอเข้าสำนัก ก็เพราะคิดว่าเธอจะก่อเรื่องในฝ่ายธรรมะ ทำให้ชางหลิวยู่ธาตุไฟเข้าแทรก แล้วกวาดล้างอุปสรรคของฉันให้หมดสิ้น”