เที่ยงวัน
เสิ่นจืออี้ถือกล่องข้าวเดินมาที่อาคารทดลองของคณะฟิสิกส์
น่าจะอยู่ชั้นนี้แหละ...
เธอชะโงกมองเข้าไปในห้องเรียนที่เดินผ่าน
เวลานี้นักศึกษาแทบจะไปกินข้าวกันหมดแล้ว อยากถามทางก็หาคนไม่เจอ
มีนักศึกษาชายคนหนึ่งเดินสวนมา เขาหนีบแผ่นรองตัดไว้ข้างลำตัว พลางก้มหน้าพลิกดูข้อมูลการทดสอบ
“เอ่อ เพื่อน ขอถามหน่อย คุณรู้ไหมว่าโจวอวี่เชินอยู่ที่ไหน?”
“ตามหาโจวอวี่เชินเหรอ?”
เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้า แค่ชี้ส่ง ๆ ไปยังห้องเล็ก ๆ ที่อยู่ไม่ไกลด้านหน้า “นั่นไง เอาของขวัญกับจดหมายรักไปวางไว้ตรงนั้นได้เลย”
“กองสูงจนเอาไปทำเป็นสถานที่ท่องเที่ยวได้แล้วมั้ง”
เขาส่ายหน้าพึมพำ “บอกแล้วไงว่าไม่รับ ไม่รับ ทำไมยังมีคนมาส่งทุกวันไม่เลิกสักที...”
“หมอนั่นหน้าตาดีระดับเทพขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“เอ่อ...” เสิ่นจืออี้ตอบอย่างกระอักกระอ่วน “ฉันไม่ได้มาส่งจดหมายรัก แล้วก็ไม่มีของขวัญให้เขาด้วย”
เธอยกกล่องข้าวในมือขึ้นให้ดู
“ฉันมาหาเขาโดยตรง”
หาเขาโดยตรง?
กล้าขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่กลัวตายหรือไง?
สวยเยี่ยนเงยหน้าขึ้น อยากเห็นว่านักรบผู้กล้าคนไหนกันที่กล้าไปเต้นยั่วอยู่ตรงหน้าภูเขาน้ำแข็งอย่างโจวอวี่เชิน
ทันทีที่เห็นเสิ่นจืออี้ ปากของเขาก็อ้าค้างอย่างไม่รู้ตัว กลายเป็นรูปตัวโอ
น้องสาวคนนี้หน้าตา...
สวยระดับเทพยิ่งกว่าโจวอวี่เชินอีก!!
ทำไมเขาไม่รู้มาก่อนเลยว่าที่มหาวิทยาลัยมีคนหน้าตาโดดเด่นขนาดนี้อยู่ด้วย???
หรือว่าเป็นนักศึกษาใหม่?
หัวใจของสวยเยี่ยนเต้นรัว สายตาเลื่อนไปหยุดที่กล่องข้าวในมือเธอ
แล้วเขาก็รู้สึกเสียดายขึ้นมาอีกครั้ง
คนที่เอาดอกไม้กับของขวัญมาให้โจวอวี่เชินมีเยอะแยะ