เจียงจิ้นหวังเดินตามหาทั่วบริเวณชั้นล่าง
แต่ก็ยังไม่พบเงาของเสิ่นจืออี้
หัวใจของเขาเย็นวาบไปครึ่งดวง
เผิงรุ่ย... เผิงรุ่ย!
ต้องไปหาเผิงรุ่ย!
เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาเผิงรุ่ย
“เจ้าหนูอยู่กับเธอหรือเปล่า?”
“ไม่นี่” เผิงรุ่ยงุนงง “เมื่อเช้าเธอยังบอกว่าจะไปเที่ยวกับคุณอยู่เลย จะมาหาฉันได้ยังไง”
“เธอหายไปแล้วเหรอ?!”
ใบหน้าเจียงจิ้นหวังซีดเผือด
แม้แต่เผิงรุ่ยก็ยังไม่ได้ไปหา...
หรือว่า...
“ซ่งหมิงเจามาหาเธอหรือเปล่า?”
ใบหน้าเขาหม่นคล้ำ แววตาเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาว เพียงสบตาแวบเดียวก็ทำให้คนอดสั่นสะท้านไม่ได้
“ซ่งหมิงเจา?” เผิงรุ่ยยิ่งงุนงง “ซ่งหมิงเจาเป็นใครเหรอ?”
ปลายนิ้วของเจียงจิ้นหวังเย็นเฉียบ
ราวกับวิญญาณถูกสูบออกจากร่าง เขายืนนิ่งงันอย่างว่างเปล่า
แม้แต่เผิงรุ่ยก็ยังไม่รู้ว่าซ่งหมิงเจาเป็นใคร...
เจ้าหนูซ่อนเขาไว้ได้มิดชิดถึงเพียงนี้
เป็นเพราะซ่งหมิงเจาเป็นมือที่สามระหว่างพวกเขา ความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงเปิดเผยให้คนอื่นรู้ไม่ได้ ถึงได้ไม่บอกแม้แต่เผิงรุ่ยหรือ?
คิ้วของเจียงจิ้นหวังกระตุกเล็กน้อย
แววเยาะหยันเย็นเยียบผุดขึ้นในดวงตา
ช่างน่าขันจริง ๆ
เมื่อก่อนซ่งหมิงเจาเป็นมือที่สามระหว่างพวกเขา
แต่ตอนนี้
เขาอาจกลายเป็นมือที่สามระหว่างเจ้าหนูกับซ่งหมิงเจาเสียเอง...
โชคชะตาช่างเล่นตลกกับเขาเหลือเกิน
ถึงกับมอบเรื่องตลกที่แสนประชดประชันเช่นนี้ให้เขา
หึ
ซ่งหมิงเจาพาเธอไปหรือเปล่า?
ต้องเป็นซ่งหมิงเจาที่พาเธอไปแน่
หรือไม่ก็...