เสิ่นจืออี้หยิบไม้ปัดฝุ่นขนนกไก่ กวาดเบา ๆ ไปตามตู้ติดผนังและชั้นหนังสือที่ปกติไม่เคยได้ดูแล
สถานที่เหล่านี้ไม่เคยอยู่ในความรับผิดชอบของเธอ
แต่วันนี้สาวใช้ไม่อยู่กันสักคน เธอจึงเพิ่งได้ทำความสะอาดบริเวณนี้เป็นครั้งแรก
ตอนก้มลงทำความสะอาดชั้นหนังสือล่างสุด จู่ ๆ เธอก็ปัดโดนกล่องไม้สีแดงคล้ำจนมันเอียง
กล่องตกลงบนพรม
เสิ่นจืออี้ได้ยินเสียงกระทบดังกรอบแกรบ หัวใจกระตุกวูบ
อย่าบอกนะว่าทำของอะไรพังเข้าแล้ว?
เธอก้มลงเก็บกล่องไม้ขึ้นมา
ขอบกล่องถูกขัดจนเรียบมน สีตรงมุมก็แตกต่างจากส่วนอื่นเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่ามีคนลูบคลำมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
วางไว้ในที่หยิบจับได้สะดวกขนาดนี้ คงเปิดดูของข้างในอยู่บ่อย ๆ
แถมยังหวงแหนมากด้วย
กล่องไม่ได้ล็อกไว้ คงตั้งใจให้เปิดดูได้ง่าย
จู่ ๆ เสิ่นจืออี้ก็นึกถึงแสงจันทร์สีขาวในใจของฝูอิ้นโจวที่ได้ยินพวกคนรับใช้พูดถึง
ของในนี้คงเกี่ยวข้องกับแสงจันทร์สีขาวในใจคนนั้นหรือเปล่านะ?
ถ้าเผลอทำของพังขึ้นมา คงเป็นความผิดมหันต์แน่
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเปิดกล่องไม้ออกดู
ในกล่องมีของอยู่ไม่มาก
สิ่งของแต่ละชิ้นเล็กจุกจิก ทั้งยังดูเก่าแก่
เสิ่นจืออี้เห็นกิ๊บติดผมรูปผีเสื้อสีซีดจาง แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย