ชางเจ๋อเอี้ยนลืมตราขึ้น
เมื่อเห็นเชินจืออี้ ความเย็นเฉียบในดวงตาจึงค่อย ๆ จางหายไป
เป็นเธอเอง...
เขาหันไปมองรอบตัว ใบหน้าผุดความงุนงงขึ้นมานิดหนึ่ง
ยังอยู่ที่คลับเหมือนเดิม
เขา...หลับไปแล้วรึ?!
ชางเจ๋อเอี้ยนชูขึ้นมือดูนาฬิกาข้อมืออย่างเชื่อไม่ได้
หลับไปสองชั่วโมงเต็ม!
แถมยังหลับตอนอยู่ตามลำพังกับผู้หญิงแปลกหน้าอีกด้วย!
ชางเจ๋อเอี้ยนลุกขึ้นยืนอย่างตกตะลึง
เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย
อาการนอนไม่หลับของเขาหนักหนาจนยาเกือบทุกชนิดใช้ไม่ได้ผลแล้ว
แต่ผู้หญิงที่ชื่อเชินจืออี้คนนี้แค่ขับร้องเพลงหนึ่งเพลง เขากลับหลับไปได้ยังไง?
หัวใจของชางเจ๋อเอี้ยนสั่นคลอน
มือของเขาเผอิญกดลงหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว
"คุณชาง คุณทำฉันเจ็บ"
เชินจืออี้สะบัดมือเบา ๆ
ชางเจ๋อเอี้ยนจึงได้สติว่าตัวเองจับมือเธอแน่นอยู่ตลอด
เขาคลายมือออก
แต่ฝ่ามือเหมือนยังคงอบอุ่นไปด้วยความอ่อนนุ่มของผิวเธอ ทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เขาวางมือบนอก ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ความรู้สึกแบบนี้...
เป็นครั้งแรกเลย
ชางเจ๋อเอี้ยนยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นมอง
"คุณเชินสนใจไหม ลาออกจากงานที่นี่ ไปเป็นผู้เชี่ยวชาญช่วยการนอนให้ผมที่บ้าน"
"ผู้เชี่ยวชาญช่วยการนอน?" เชินจืออี้แสร้งทำหน้างง
ชางเจ๋อเอี้ยนพยักหน้า
"ผมเป็นโรคนอนไม่หลับระดับรุนแรง แต่เสียงร้องเพลงของคุณเชินกลับช่วยให้ผมง่วงนอน ดังนั้น..."
"เพราะฉันร้องเพลงพร่าเพราะเกินไปรึเปล่าคะ"
เชินจืออี้เขินอายนิดหน่อย
พอเห็นคิ้วค้อนของเธอตกลงต่ำ หัวใจของชางเจ๋อเอี้ยนก็วูบไปด้วย จนต้องรีบอธิบายกับเธอ
"ไม่ใช่"
"คุณร้องเพลงเพราะมาก"
"เป็นเสียงของคุณต่างหาก ที่ทำให้ผมรู้สึกปลอดภัย"
แก้มของเชินจืออี้เริ่มร้อนแดง
"แต่...ฉันไม่ได้มีวิธีช่วยให้หลับแบบไหนเลยนะคะ"
"บางทีวันนี้คุณชางหลับไปได้ อาจมีสาเหตุจากอย่างอื่น ไม่เกี่ยวกับฉันก็ได้"
ชางเจ๋อเอี้ยนมองท่าทางอายของเธอ ก็เกิดความรู้สึกอยากโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ได้
ปลายนิ้วของเขางอเล็กน้อย
เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นว่า "จะเพราะคุณหรือไม่ก็ตาม ผมก็อยากให้คุณเชินลองดู"
"เล่านิทาน ร้องเพลง หรือวิธีอื่นก็ได้ ขอแค่ทำให้ผมหลับได้ ค่าตอบแทนไม่ใช่ปัญหา"
"ต้องมากกว่าที่คุณเชินหาได้ที่นี่เป็นเท่าตัวแน่นอน"
เกรงว่าเธอจะปฏิเสธ เขาจึงเอ่ยต่อ
"คุณไม่ต้องเครียดนะ"
"โรคนอนไม่หลับของผมรักษามาหลายปีก็ไม่ดีขึ้น จ้างคุณก็เป็นแค่การหมอบรำทำพิธีกันดารยังไงก็ยังดี ถ้าสุดท้ายไม่ได้ผลจริง ผมก็จ่ายค่าตอบแทนให้คุณเชินเต็มจำนวนเหมือนเดิม"
"คุณถือซะว่าหาเงินก้อนใหญ่นอกเวลางานก็แล้วกัน"
"สามสิบล้านต่อปี ได้ไหม?"
เขาจ้องมองเธอเงียบ ๆ
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าในใจเขาเริ่มมีความรู้สึกอื่นต่อเธอแล้ว
เพียงแต่ ยังเปิดเผยตัวเองเร็วไปไม่ได้
เดี๋ยวต้อง...ทำให้เธอตกใจแน่
แววตาของชางเจ๋อเอี้ยนมืดมนลงเล็กน้อย
ค่อยเก็บเธอไว้ข้างกายหนึ่งปีก่อน ส่วนเวลาที่เหลือ เขาจะหาทางเอง
"ได้ค่ะ"
เชินจืออี้ตอบตกลงโดยไม่ได้คิดอะไรมาก
เพราะตั้งแต่แรก เธอก็มาเพื่อเขาอยู่แล้ว
"งั้นไปกันเลย" ชางเจ๋อเอี้ยนลุกขึ้น กลืนความปลาบปลื้มที่ท่วมอกนั้นลงไป
เขาใจร้อนรนอยากพาเธอกลับไปยังอาณาเขตของตัวเองแล้ว
ที่ตรงนั้น จะมีแค่เขากับเธอเท่านั้น...
เขามองเชินจืออี้ รูม่านตาดำมืดทั้งสองเต็มไปด้วยความยึดครองที่มืดมน
...
จีเสี่ยวเหลียนย่องเต้นอยู่แถว ๆ ลิฟต์อย่างระแวงหลบสายตา
รอไปรอมาไม่เจอไป๋เฟิงอวี่ กลับมาเจอแต่เงาร่างหนึ่งที่คุ้นตา
เป็นชางเจ๋อเอี้ยน!
เขาเดินตรงเข้ามา ขายาวในกางเกงสูทดึงดูดสายตาเป็นพิเศษ
จีเสี่ยวเหลียนตกใจจนหน้าซีดเผือด รีบก้มหน้า แอบหลบไปซ่อนหลังแขกคนหนึ่งที่กำลังรอลิฟต์
ในใจสวดภาวนาว่าอย่าให้ชางเจ๋อเอี้ยนเห็นเธอเทือ
จนไม่ทันสังเกตเลยว่า มีเชินจืออี้ที่ถูกร่างสูงของชางเจ๋อเอี้ยนบังไว้อยู่ข้างหลัง
"อุ๊ก..."
เชินจืออี้ข้อเท้าบิด
"เป็นอะไร?"
ชางเจ๋อเอี้ยนหันมาอย่างเป็นห่วงเป็นใจ เห็นรองเท้าส้นสูงของเธอติดอยู่ในรอยแยกของพรม
"ดึง...ดึงออกไม่ได้..."
เชินจืออี้ขยับตัว เงยหน้าขึ้นมองอย่างอายเล็กน้อย
ชางเจ๋อเอี้ยนย่อตัวลงนั่ง
เมื่อเห็นหลังเท้าขาวนวลในรองเท้าส้นสูงสีดำ ดวงตาเขาก็พลันท่วมท้นไปด้วยสีมืดที่แผดเผา
"คุณเชิน ต้องขออภัยด้วย"
เขายื่นมือไปจับข้อเท้าเรียวสวยที่กำลังพอดีของเธอ
ออกแรงเพียงเล็กน้อย
ส้นรองเท้าที่ติดอยู่ในรอยแยกก็ถูกดึงออกมาได้
"เดินได้อีกไหม?" ชางเจ๋อเอี้ยนเงยหน้าถาม
เชินจืออี้ขยับเท้า
ความเจ็บแปลบร้อน ๆ แผดผ่านข้อเท้า
เจ็บนิดเดียว
แต่ก็ยังทำให้เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย
ชางเจ๋อเอี้ยนจับสัญญาณนั้นได้อย่างไว ไม่ทันให้เธอเอ่ยปาก ก็ลุกขึ้นอุ้มเธอลอยขึ้นทั้งตัว
"คุณชาง..." เชินจืออี้อุทานตกใจ
"ดูท่าจะบวมนิดหน่อย" ชางเจ๋อเอี้ยนก้มมองเธอโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า "ผมอุ้มคุณลงไป"
รอบ ๆ มีแขกเดินขวักไขว่
สายตาแปลกใจตกอยู่ทั้งสองคนมากน้อยต่างกัน
เชินจืออี้เก้อเขินก้มหน้าลง ซบใบหน้าไว้ในอ้อมอกเขา
"งั้น...ขอบคุณคุณชางนะคะ"
เสียงของเธอเบาหวิวเหมือนเสียงยุง
แก้มขาวนวลรอบลำคอขึ้นสีชมพูระเรื่อเป็นจุด ๆ
ชางเจ๋อเอี้ยนเห็นทุกอย่างเข้าตา อ้อมแขนที่ประคองเธอจึงบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เธอน้ำหนักเบาจริง ๆ...
และก็นุ่มนวลอย่างนั้นด้วย...
ชางเจ๋อเอี้ยนกุมควบสัตว์ร้ายที่กำลังจะกระโดดข้ามกรงออกมาจากหัวใจไว้ รักษาความสุขุมเย็นเฉียบบนใบหน้าไว้ แล้วก้าวเท้ามุ่งไปยังบันได
ลิฟต์คนเยอะเกินไป
ภรรยาน้อยของเขา...จะเขินอาย
ทั้งสองจากไปอย่างสงบราบรื่นเหมือนไม่มีใครอยู่ในสายตา
จีเสี่ยวเหลียนมองแผ่นหลังของชางเจ๋อเอี้ยนที่หายลับไปทางบันได ตกตะลึงจนตาโต
นี่...
นี่ยังใช่ชางเจ๋อเอี้ยนคนเดิมในชาติที่แล้วที่ไร้ซึ่งความโรแมนติกอยู่หรือ?
เขาไม่เคยเอาใจใส่ดูแลเธอแบบนี้มาก่อน ต่อหน้าคนอื่นก็แค่ขี้หวงแหนไปวัน ๆ ไม่เคยเอาใจเธอเลยสักครั้ง
จะให้แสดงความอ่อนหวานต่อหน้าสาธารณะชนด้วยแล้ว ยิ่งเป็นไปไม่ได้
จีเสี่ยวเหลียนนึกถึงผู้หญิงคนนั้นในอ้อมแขนเขา ในใจก็เกิดความขมในขึ้นมาเหมือนคนอื่น
เธอมองไม่เห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นชัด ๆ
แต่จะไม่คิดก็รู้ว่า แน่นอนต้องเป็นผู้หญิงเจ้าปัญญาที่คิดจะไต่ขึ้นหาเรือนหรูแน่นอน
ผู้หญิงโลภทองเท่านั้นเอง
พอไปถึงบ้านหรูแล้ว เธอจะได้รู้ว่าการเป็นนกในกรงทองของชางเจ๋อเอี้ยนไม่ใช่เรื่องง่าย
เพราะผู้ชายคนนั้นมันเพี้ยนซะที่ไหน!
จีเสี่ยวเหลียนสูดลมหายใจลึก ๆ พ่นความขมขื่นในอกออกมา
นึกถึงเรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นกำลังจะเผชิญ
ก็แอบรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก
ดีเหลือเกินที่ชาตินี้ คนที่ต้องทรมานไม่ใช่เธอ
"ติ๊ง——"
ประตูลิฟต์เปิดออก
หนุ่มเซ่อร์ผู้หนึ่งสวมต่างหูก้าวออกมาจากข้างใน อ้อมแขนซ้ายขวากอดสาวสวยสองคน
เขาเงยหน้ายิ้ม สร้อยเส้นบางบนโคนคอแกว่งไกว
"เดี๋ยวนี้ เราจะเดิมพันครั้งใหญ่กัน..."
"ท่านชายไป๋!"
จีเสี่ยวเหลียนเรียกเขาไว้
ไป๋เฟิงอวี่ชะงักฝีเท้า หันข้างหน้ามองเธอ
สายตาไล่กวาดดูเธอจากบนลงล่างหนึ่งรอบ แล้วก็โอบเอวสาวสวยทั้งสอง เดินต่อไปยังห้องพักเหมือนไม่เห็นเธออยู่
จีเสี่ยวเหลียนมองแผ่นหลังนั้น ใบหน้าแดงก่ำ
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ชาติที่แล้ว เขาชัด ๆ สนใจเธอมาก...
แล้วทำไมตอนนี้ถึง...
จีเสี่ยวเหลียนกัดริมฝีปากแน่น
เธอแน่นอนไม่รู้หรอกว่า สิ่งที่ไป๋เฟิงอวี่สนใจตั้งแต่ต้นไม่ใช่ตัวเธอ
แต่เป็นเพราะเธอเป็นผู้หญิงของชางเจ๋อเอี้ยน
ไม่ได้...
ปล่อยให้เขาเดินหายไปแบบนี้ไม่ได้
จีเสี่ยวเหลียนใจร้อนขึ้นมาทันที ตะโกนออกไปว่า "ไป๋เฟิงอวี่! ฉันมีความลับของชางเจ๋อเอี้ยน เจ้าอยากฟังไหม?"
ร่างที่เดินอยู่ด้านหน้าก็ชะงักฝีเท้าลง