“อ๊า—!”
น้ำกระเซ็นกระจายไปทั่ว
เสิ่นจืออี้ร้องตกใจ พลางดิ้นรนเกาะขอบถังไม้ไว้
เสื้อบางสีแอปริคอตเปียกชุ่มน้ำ แนบติดเรือนร่าง
เธอมองชิงยวนด้วยสีหน้างุนงง
“ท่าน... คุณทำอะไรคะ?”
เขาโน้มเข้ามาใกล้ จนแทบจะชนหน้าผากเธอ
กลิ่นอายเย็นเยียบลึกล้ำกดทับลงมาในชั่วพริบตา ลมหายใจของเสิ่นจืออี้พลันชะงัก
“เรียกฉันว่าชิงยวน” เขาเอ่ยเสียงต่ำ
ดวงตาสีน้ำเงินเข้มหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น ราวกับวังวนใต้ทะเลลึกที่ปั่นป่วนพลิกกลับ อยากฉุดเธอเข้าไปข้างใน
เสิ่นจืออี้ถูกสะกดจิตในทันที
สีหน้าจากตึงเครียดแปรเปลี่ยนเป็นเหม่อลอยว่างเปล่า
“ชิงยวน”
เธอเอ่ยช้า ๆ อย่างว่าง่าย
ชิงยวนขมวดคิ้ว
เพียงชั่วขณะ เขาก็ปล่อยมือแล้วถอยห่างออกไปเล็กน้อย
สายตาค้นหาจับจ้องอยู่บนตัวเธอ
เมื่อครู่เขาไม่ได้ดูดซับพลังใด ๆ จากเธอเพื่อฟื้นฟูพลังปีศาจเลย
เป็นเพราะเธอไม่มีเจตนาดี หรือความสามารถนี้ไม่ได้เกิดจากเจตนาดีกันแน่?
เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วจมอยู่ในห้วงความคิด
เสิ่นจืออี้ได้สติกลับมา
เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ชายตรงหน้ากลับหันหลังให้ เหลือไว้เพียงแผ่นหลังกว้าง
“ฉันเตือนคุณไปแล้ว”
“อยู่ให้ห่างจากฉันหน่อย”
เขาพูดเสียงเย็น
แต่นิ้วมือกลับกำขอบถังอาบน้ำแน่นอยู่ในที่ที่เธอมองไม่เห็น บีบจนข้อนิ้วซีดขาว พร้อมสะกดกลั้นรอยย่นบนหน้าผากเอาไว้สุดกำลัง