หลังซ่งหมิงเจาจากไป เสิ่นจืออี้ยืนกรานว่าจะทำอาหารให้เจียงจิ้นหวัง
“เรื่องพวกนี้ฉันทำเองก็ได้”
เจียงจิ้นหวังโอบเธอไว้ด้วยความทะนุถนอม
“เจ้าหนูไปพักเถอะ”
ช่วงที่คอยดูแลเขา เธอคงเหนื่อยแทบแย่
“ทำแบบนั้นได้ยังไง?” เสิ่นจืออี้หยิบผ้ากันเปื้อนมาสวม “ฉันสบายดี จะให้คนป่วยมาดูแลฉันได้ยังไง”
“อีกอย่าง...” เธอเงยหน้าขึ้น มองเขาพร้อมรอยยิ้ม “ฉันฝึกทำอาหารพวกนี้ตั้งนาน ถ้าคุณไม่ลองชิมฝีมือฉัน ฉันก็เสียแรงเปล่าสิ?”
“เร็วเข้า” เธอหันหลังให้ “ช่วยผูกผ้ากันเปื้อนให้หน่อย”
หัวใจของเจียงจิ้นหวังอ่อนยวบ
เขาก้มตาลง ช่วยดึงสายผ้ากันเปื้อนมาผูกเป็นโบไว้ด้านหลังเอวของเธอ
“ตั้งใจเรียนเพื่อทำให้ฉันโดยเฉพาะเหรอ?”
เขาถามเสียงต่ำ
“อืม” เสิ่นจืออี้เพิ่งตอบจบ เอวก็พลันหนักอึ้งขึ้นมา
แผงอกกว้างอุ่นร้อนแนบชิดจากด้านหลัง โอบเธอไว้ทั้งตัว
เจียงจิ้นหวังวางคางลงบนซอกไหล่ของเธอ เงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอียงหน้ามาจูบติ่งหูเธอเบา ๆ
“เจ้าหนู...” เขาถอนใจ “ฉันมีดีอะไรถึงได้รับความรักจากคุณขนาดนี้”
เสิ่นจืออี้หัวเราะพลางหลบจูบของเขา “เจียงจิ้นหวัง จั๊กจี้นะ”
“คุณทำแบบนี้แล้วฉันจะทำอาหารยังไง?”
“ก็ทำไปแบบนี้แหละ” เจียงจิ้นหวังกอดเธอแน่นขึ้นอีก “ตั้งแต่นี้ไปคุณจะไปไหน ฉันก็จะตามติดไปทุกที่”
เสิ่นจืออี้หลุดหัวเราะ
สุดท้ายก็ได้แต่ปล่อยให้เขาทำตามใจ
เธอเตรียมวัตถุดิบบนเคาน์เตอร์ครัว แล้วเดินไปหยิบหม้อหน้าเตา
คนด้านหลังราวกับงอกติดอยู่บนตัวเธอ คอยขยับตามทุกฝีก้าว