การทดสอบในแดนลับใกล้เข้าสู่ช่วงสุดท้าย
ซูเนียนอิ้นร้อนใจจนแทบหมุนเป็นวง
ไม่ว่าอย่างไรเธอก็หาตัวผู้บำเพ็ญยันต์คนนั้นไม่เจอ!
ทั้งที่เธออาศัยความทรงจำจากชาติก่อน มาดักรอเขาล่วงหน้าตรงจุดที่เขาจะสยบสัตว์ปีศาจได้แล้ว แต่รอมาตั้งนานกลับไม่เห็นแม้แต่เงาคน
หรือจะถูกคนอื่นตัดหน้าไปแล้ว?
แต่ไม่สิ...
ระหว่างทางนี้ เธอตรวจสอบกลิ่นอายแทบทุกแห่งแล้ว
เว้นเสียแต่ว่าผู้บำเพ็ญยันต์คนนั้นจะเข้าไปในถ้ำหรือภาพมายา...
ดวงตาเธอกลอกไปมา ก่อนจะตรงไปสำรวจถ้ำใกล้เคียงทีละแห่ง
เป็นอย่างที่คิด
เธอพบผู้บำเพ็ญยันต์ที่ถูกมัดติดกับตอไม้ในถ้ำแห่งหนึ่ง—ซือคงปิ่ง
ท่อนบนของเขาเปลือยเปล่า
บนแขนและช่วงเอวมีรอยแผลจากแส้สีแดงจาง ๆ อยู่หลายรอย
ดวงตาแดงก่ำของเขาจ้องลั่วอวิ๋นอี้ที่กำลังพักผ่อนอยู่ไม่ไกลเขม็ง
อารมณ์ในแววตาคาดเดาไม่ออก
ซูเนียนอิ้นดีใจอย่างยิ่ง!
สวรรค์มีตา ส่งนางมาเจอซือคงปิ่งในยามที่เขาต้องการความช่วยเหลือพอดี หากตอนนี้นางช่วยเขาไว้ เขาจะต้องซาบซึ้งบุญคุณและช่วยให้นางเข้าสำนักยันต์แน่!
เธอใช้วิชาลับของตระกูลซูปกปิดร่างกาย แล้วค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้ลั่วอวิ๋นอี้
ฉวยโอกาสตอนอีกฝ่ายไม่ทันระวัง
เธอปล่อยเวทมนตร์สายหนึ่งออกไป ทำให้ลั่วอวิ๋นสลบในฉับพลัน
ซือคงปิ่งสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เมื่อเห็นซูเนียนอิ้นปรากฏตัวต่อหน้า เขาก็หันขวับไปมองลั่วอวิ๋นอี้ที่ล้มอยู่ตรงนั้น
เขาตวาดอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “คุณทำอะไรเธอ?”
ซูเนียนอิ้นเดินเข้าไปช่วยแก้เชือกให้เขา “ไม่ต้องห่วง ฉันทำให้เธอสลบแล้ว ตอนนี้ไม่มีใครมาทำร้ายคุณอีก”
ซือคงปิ่งสะบัดเชือกให้หลุด
เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายแค่ถูกทำให้สลบ เขาก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
ซูเนียนอิ้นมองแขนเปลือยเปล่าของเขาด้วยท่าทีเขินอายเล็กน้อย