“ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากจูบคุณ” เขากำลังอธิบายเรื่องที่โรงพยาบาลวันนั้น
เสิ่นจืออี้ชะงักไปเล็กน้อย
เจียงจิ้นหวังช่วยซับน้ำบนศีรษะให้เธอจนแห้ง สวมหมวกคลุมผมให้เรียบร้อย ก่อนประคองเธอลุกขึ้นนั่ง
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอถูกห่ออยู่ในผ้าขนหนูนุ่มนิ่ม ดวงตากระจ่างใส ดูน่ารักไร้เดียงสา
เขาอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปประคองแก้มเธอไว้
นิ้วโป้งลูบไล้แผ่วเบา
เขาก้มลงมองเธอนิ่ง ๆ “ถ้าร่างกายคุณไม่ได้มีแผล ผมคงอยากจูบทุกซอกทุกมุมบนตัวคุณ”
แต่ก่อนเขาไม่เคยพูดจาตรงไปตรงมาและโจ่งแจ้งกับเธอขนาดนี้
ทว่าบางทีเรื่องนี้อาจกลายเป็นหลักฐานที่ทำให้เธอคิดว่าเขาไม่ได้รักเธอ
และกลายเป็นเหตุผลที่ผลักให้เธอไปหาผู้ชายอีกคน
เขาไม่อยากให้เธอเข้าใจผิด
เจียงจิ้นหวังใช้นิ้วโป้งแตะริมฝีปากเธอ ปล่อยให้แววตาหม่นลึกเผยความปรารถนาออกมา
ประกาศความต้องการของเขาอย่างชัดเจน
เขารู้จักเธอดีพอ
รู้ว่าอะไรจะทำให้เธอถอยหนี
ยิ่งรู้ดีว่า หากอยากรักษาความเป็นไปได้เพียงริบหรี่ที่พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกัน เขาก็ห้ามทำอะไรเธอจนกว่าจะได้ฟังความในใจที่แท้จริงของเธอ
เขาไม่อยากให้เธอเกลียดเขา
ถึงแม้ว่า...
เขาจะปรารถนาเหลือเกินที่จะจูบเธอและครอบครองเธอ
ปรารถนาจนถึงขั้น...
สิ่งที่เขาอยากทำกับเธอ หากเรียกว่า “เลวยิ่งกว่าเดรัจฉาน” ก็ยังนับว่าเป็นคำพูดที่เบาไป
แน่นอนว่าเสิ่นจืออี้ถูกสายตาร้อนแรงของเขาแผดเผาจนสะท้าน
เธอหลุบขนตาลงอย่างแผ่วเบา
ความกังขาสุดท้ายในใจก็ถูกความรักอันโจ่งแจ้งของเขาขจัดไปจนหมด
เธอเหลือบมองกระเป๋าเดินทางตรงโถงทางเข้า