เด็กชายผู้นั้นมีผิวขาวผ่อง ทว่าใบหน้ากลับมีมิติและคมชัดลึกล้ำ โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น สีฟ้าครามยิ่งกว่าท้องฟ้าหลังถูกสายฝนชะล้าง งดงามเป็นพิเศษ แม้จะถูกเพลิงโทสะลุกโชนแต่งแต้มจนแดงก่ำ ก็หาได้ลดทอนความงามของเขาลงแม้แต่น้อย
“เอ้อร์โกวจื่อกำลังจะตายแล้ว ทำอย่างไรดี?”
“ตีเจ้าปีศาจน่ารังเกียจนั่นให้ตาย! มันตายแล้ว เอ้อร์โกวจื่อก็จะไม่ตาย!”
“ตีให้ตาย! ตีให้ตาย!”
เด็ก ๆ ที่ชะงักงันเพราะโทสะซึ่งปะทุขึ้นอย่างกะทันหันของเขาได้สติ ก่อนจะกรูกันเข้ามารุมชกต่อยเตะถีบเขา ทว่าครั้งนี้ไม่ว่าจะถูกทำร้ายอย่างไร เด็กชายก็ยังยืนหยัดมั่นคง จ้องพวกเขาเขม็งด้วยดวงตาคู่นั้น ราวกับต้องการจดจำทุกคนเอาไว้ “หยุดเดี๋ยวนี้!”
หล่านเยว่คว้าทรายกำใหญ่แล้วสาดใส่ด้านหลังของเด็กกลุ่มนั้น ทำให้พวกเขาหยุดมือได้สำเร็จ ก่อนจะหันกลับมาด้วยความขุ่นเคืองว่าใครกันที่กล้ามาหาเรื่องพวกเขา
จากนั้นนางก็อาศัยร่างเล็กของตนมุดเข้าไปอย่างรวดเร็ว เด็กชายถูกตีจนหัวแตกเลือดไหล ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังจ้องคนกลุ่มนั้นเขม็ง ดวงตาสีฟ้าคู่งดงามเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ประหนึ่งหมาป่าเดียวดายที่รอโอกาสแก้แค้น
“พวกเจ้าทำอะไรกัน? ไม่รู้หรือว่าทำแบบนี้คนจะตายได้! พ่อแม่พวกเจ้าอยู่ที่ไหน?”
หล่านเยว่ยืนขวางอยู่ตรงหน้าเด็กชายตาสีฟ้า จ้องเขม็งไปยังเด็กเกเรกลุ่มนั้นที่ใช้ก้อนหินขว้างคน
ไม่สิ พวกนี้เรียกว่าเด็กเกเรยังไม่พอด้วยซ้ำ!
เด็กพวกนี้ช่างเลวร้าย ไร้ความรู้ความเข้าใจ และโหดเหี้ยมถึงที่สุด!
“เยว่เยว่? หลบไป อย่าเข้าใกล้เจ้าปีศาจน่ารังเกียจนั่น ไม่อย่างนั้นเจ้าจะตาย!”
เมื่อเห็นว่าเป็นหล่านเยว่ เด็กกลุ่มนั้นก็รีบเร่งให้นางจากไปโดยเร็ว