ศิษย์พี่ใหญ่เห็นดังนั้น สีหน้าเปลี่ยนไปมาก ร้องลั่นออกมาว่า "น้องเล็ก! น้องรอง! มาดูน้องเล็กเร็ว!"
ทันใดนั้นเอง มีแสงสายหนึ่งพุ่งผ่านขอบฟ้า ปรากฏร่างชายผู้มีดวงตาสีฟ้าคู่หนึ่ง รูปร่างสูงใหญ่ เปี่ยมเสน่ห์แปลกตาจากต่างแดน มาอยู่ในลานเรือน
เมื่อเห็นฉีไป๋หลีอุ้มหล่านเยว่ วิ่งเข้าบ้านด้วยสีหน้าร้อนรน เขาจึงรีบถามว่า "ศิษย์พี่ใหญ่ เกิดอะไรขึ้น นั่นใคร? น้องเล็กของข้าหรือ?"
ฉีไป๋หลีกังวลเรื่องหล่านเยว่ ไม่มีเวลาสนใจเขา
"ศิษย์พี่สาม มาได้ยังไง?" เยี่ยนเหลียงเห็นเข้าก็ประหลาดใจ
"ข้าเห็นข้อความที่ศิษย์พี่ใหญ่ส่งมาตอนเช้า ก็เลยรีบมา" ซิงเฉินจื่อตอบเยี่ยนเหลียงพลางชะเง้อมองไปทางห้องศิษย์พี่ใหญ่
เยี่ยนเหลียงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ลานซิงเฉินของศิษย์พี่สามมาลานชีเซียของศิษย์พี่ใหญ่ ต่อให้เดินช้า ๆ ก็แค่เวลาดื่มชาถ้วยเดียว ทว่าศิษย์พี่สามเห็นข้อความตั้งแต่เช้า กลับเพิ่งมาถึงตอนบ่าย?
"นั่นน้องเล็กของพวกเราหรือ? น้องเล็กเป็นอะไร?" ซิงเฉินจื่อถามด้วยความสงสัย
ได้ยินดังนั้น เยี่ยนเหลียงก็ทรุดไหล่ลงทันที พูดอย่างโทษตัวเองว่า "น้องเล็กเมากระบี่บินของข้า..."
"หา?" ซิงเฉินจื่อฉงนสนเท่ห์ กระบี่บินของศิษย์พี่สี่ไม่ใช่ว่านิ่งที่สุดแล้วหรือ?
"ศิษย์พี่รองวางยาพิษบนกระบี่ข้า ข้าถูกพิษ กระบี่บินเลยเสียการควบคุมบินมั่ว น้องเล็กก็เลยเป็นลมไปแล้ว
ถ้าน้องเล็กไม่ยอมเข้าสำนักเพราะเรื่องนี้ ศิษย์พี่ใหญ่ต้องทุบข้าตายแน่..."
คิดถึงภาพที่อาจเกิดขึ้น เยี่ยนเหลียงก็กลุ้มใจนัก รู้สึกว่าการถูกตีครั้งนี้คงหนีไม่พ้นอีกแล้ว
"อย่างนี้นี่เอง..." ซิงเฉินจื่อตบอกตัวเอง "วางใจ ข้ามาจัดการเอง"