ฉีไป๋หลีมองดูภูเขาเซียนที่ฟื้นฟูกลับคืนดีแล้ว แต่กลับไม่เห็นศิษย์น้องคนอื่นออกมา
"ศิษย์น้องสามอยู่ที่สำนัก ในกระท่อมน้อยของเขาไม่ได้ออกมา ศิษย์น้องห้าระหว่างทางกลับจากการไปเยี่ยมเพื่อนดูเหมือนติดธุระอยู่"
ฉู่สือโม่พูดพลางสำรวจหล่านเยว่โดยไม่ให้รู้ตัว
"อืม ก็ได้" ฉีไป๋หลีพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะเหลือบไปเห็นสายตาสำรวจของเขา จึงพลิกข้อมือ นำค้อนเทพโลหะดำมาขวางระหว่างเขากับหล่านเยว่ พลางเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า "ฉู่สือโม่ ถ้าข้าพบของไม่ควรมีแม้แต่นิดบนตัวศิษย์น้องเล็ก เจ้าก็คอยดูเถิดว่าข้าจะทุบเจ้าตายยังไง"
แค่เห็นแววตาเขาก็รู้แล้วว่าคิดจะทำอะไร ศิษย์น้องเล็กไม่เหมือนพวกศิษย์น้องที่หนังเหนียวทนพิษพวกนั้น จะให้เขามั่วทำยาพิษใส่นางไม่ได้
"ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าเป็นคนแบบนั้นหรือ?" ฉู่สือโม่ลูบจมูกตัวเอง เขาย่อมรู้จักความพอดี มีเบามีหนักนะขอรับ
ฉีไป๋หลียังคงทำหน้านิ่งขรึมจ้องเขาอย่างไม่วางตา สีหน้าเหมือนจะเขียนว่า เจ้านั่นแหละเป็นคนแบบนั้น!
"ได้ๆ ข้าสัญญา!" ฉู่สือโม่ยกมือทั้งสองขึ้นสาบาน
ก็เพราะถ้าไม่สาบาน ค้อนเทพของศิษย์พี่ใหญ่ก็จะทุบคนอีกแล้ว ต่อหน้าศิษย์น้องเล็กถ้าถูกทุบกระเด็นออกไป จะเสียหน้าเกินไป
"ศิษย์น้องเล็ก ศิษย์พี่รองของเจ้าเป็นผู้บำเพ็ญวิชาแพทย์แต่ชอบทำยาพิษประหลาดๆ มากกว่า ทั้งยังมือบอนมักใช้พวกเราเป็นหนูทดลอง ต่อไปถ้าเจ้ารู้สึกไม่สบายแม้แต่น้อยต้องบอกข้านะ ข้าจะทุบเขา!"
พอศิษย์พี่ใหญ่ตักเตือนฉู่สือโม่แล้ว ก็ยังไม่พอ ยังบอกกับหล่านเยว่อย่างจริงจังอีกด้วย
ฉู่สือโม่ "..."