“ไม่รู้สิครับ ก็เพราะผมมันจนเกินไปมั้ง พวกเขาดูถูกคนจนน่ะ!” อู๋ฟานพูดความจริง
“จนน่ะเป็นเหตุผลข้อใหญ่เลย แต่ก็คงไม่ใช่ทั้งหมดหรอก เธอไม่ได้คิดอีกเหรอ?”
“ผมนึกเหตุผลอะไรไม่ออกเลย!” อู๋ฟานส่ายหัว
เขาก็ไม่รู้จริง ๆ นี่นา หลินเมี่ยวที่บ้านไม่เคยแม้แต่จะแลตามองเขาตรง ๆ วัน ๆ แทบไม่ได้พูดกันสักกี่คำ แล้วอีกฝ่ายก็ทำท่าออกคำสั่งตลอด จะไปสื่อสารอะไรกันได้
“เธอไม่รู้สึกเหรอว่า เรื่องแต่งงานระหว่างเธอกับพี่สาวฉันมันผิดปกติเกินไปหน่อย?” หลินอินมองอู๋ฟานด้วยความจริงใจ
“อืม ใช่สิ ผมถามเธอแล้วนะ ว่าทำไมถึงหาคนบ้านนอกแบบผมมาเป็นเขยเข้าบ้าน ตระกูลหลินก็ตระกูลใหญ่เบ้อเริ่ม มีลูกหลานตระกูลผู้ดีอยากมาเป็นเขยตั้งเท่าไหร่ แต่เธอก็ไม่เคยตอบตรง ๆ สักที!” เรื่องนี้ทำให้อู๋ฟานค้างคาใจมาตลอดจริง ๆ
“พี่เขย อย่าบอกใครนะว่าฉันเป็นคนบอก ฉันได้ยินว่า จริง ๆ แล้วพี่สาวฉันแอบคบกับคนอื่นมานานแล้ว แล้วก็ท้องด้วย คนมีหน้ามีตารู้กันหมด ผู้หญิงท้องก่อนแต่งน่ะเสียหน้าโคตร ๆ ในสังคมชั้นสูงนี่ถือว่าเป็นผู้หญิงไม่ดีเลย ดังนั้นไม่มีเศรษฐีที่ไหนอยากได้อีก เพื่อรักษาหน้าตาก็เลยต้องรีบคว้าคนบ้านนอกมาปิดปากคนอื่น พอถึงเวลาก็บอกว่าเป็นลูกของเธอ ไม่ใช่ทำตัวมักง่ายก่อนแต่งงาน!”
“ห๊ะ?!” ฟังคำหลินอินจบ อู๋ฟานตะลึงสุดขีด
มิน่าล่ะ หลินเมี่ยวไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ แล้วยังบอกว่าอาจจะท้อง ต้องถนอมลูกไว้ ที่แท้ก็ท้องกับคนอื่นมาก่อนแล้ว
ข่าวนี้เหมือนฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อม ทำให้เขาแน่นิ่งไปชั่วขณะ
“ฮ่า เหนื่อยจังเลย บริษัทช่วงนี้เรื่องมากจังเลยนะ!” ทันใดนั้น เสียงของหลินเมี่ยวก็ดังขึ้น
“แม่กับพี่สาวกลับมาแล้ว!” หลินอินตกใจกลัวขึ้นมาทันที รีบหมุนตัวเดินหนี
แต่ก็คงเพราะตื่นเต้นเกินไป สุดท้ายเท้าลื่น ร่างก็เบี่ยงจะล้มฟาดพื้นกะทันหัน
อู๋ฟานยืนอยู่ตรงข้ามพอดี เขายื่นอ้อมแขนออกไปพยุงเธอไว้ด้วยสัญชาตญาณ
หลินอินล้มลงบนตัวเขาเต็ม ๆ หน้าพลันแดงก่ำด้วยความเขินอาย เอ่ยเสียงหวานละมุนว่า “ขอบคุณคะพี่เขย!”
“ดีนะ ไอ้สัตว์ ไอ้สัตว์ บังอาจมาคิดกับหลินอิน!” พอดีกับที่หูเสี่ยวอิงและหลินเมี่ยวลูกสาวคนโตมาถึงหน้าประตู เห็นภาพนั้นเข้าพอดี
สองคนทั้งด่า ทั้งพุ่งเข้ามาทุบตีอู๋ฟานพร้อมกัน
ตอนเข้าบ้าน พวกนางไม่เห็นอู๋ฟานรีบเอาออกมาเปลี่ยนให้ ไม่มีหน้ายิ้มต้อนรับ ก็อารมณ์เสียขึ้นมาบ้าง เลยเร่งฝีเท้าไปที่ห้องเพื่อดูว่าเขากำลังแอบนอนขี้เกียจอยู่รึเปล่า ไม่คิดว่าจะมาเจอภาพอุจาดตาอย่างนี้
“อย่าตีค่ะ อย่าตี เข้าใจผิดนะคะ เข้าใจผิด!” หลินอินเอามือปัดป้องพลางรีบอธิบาย
“มานี่! ดึงตัวนางออกไปก่อน ค่อยไปสั่งสอนทีหลัง!” เห็นนางขวางการลงโทษอู๋ฟาน หูเสี่ยวอิงก็ตะโกนลั่น
บอดี้การ์ดสองคนที่รอหน้าประตูอยู่ก็รีบกรูเข้ามา แล้วลากตัวหลินอินออกไป
“แม่! พี่! หนูแค่จะล้ม พี่เขยก็แค่ยื่นมือมาพยุงเอง อย่าตีพี่เขยอีกเลยนะ!” หลินอินที่ถูกผลักเข้าไปอีกห้องหนึ่ง ยังคงพยายามอธิบายแทนอู๋ฟาน
“พี่เขย? มึงยังมีหน้าเรียกพี่เขยอีกนะ แอบกิ๊กกับมันลับหลัง น่าขายหน้าตระกูลหลินจริง ๆ ฉันอุตส่าห์คลอด...” หูเสี่ยวอิงตวาดด้วยความเดือดดาล
แต่เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ฉับพลัน ลูกสาวคนโตก็ทำตัวไม่ดีนี่ หรือจะเป็น...กรรมพันธุ์? พูดออกไปก็น่าอายเกินไป เลยหุบปากทันที