ฉินรั่วมองปฏิกิริยาของทุกคนแล้วกล่าวกำชับต่อ “เหลือเวลาอีกยี่สิบวันก็จะแข่งขันแล้ว กลับไปปรับสภาพร่างกายให้ดี ต่อจากนี้โค้ชโจวจะจัดทำแผนการฝึกเฉพาะบุคคลขึ้นมาใหม่ สิ่งเดียวที่พวกเธอต้องทำคือฝึกตามแผนอย่างเคร่งครัด อย่าให้บาดเจ็บ อย่าหย่อนยาน ตอนแข่งขันให้รักษาสภาพจิตใจให้มั่นคง แสดงฝีมือออกมาให้ได้ตามมาตรฐานของตัวเองก็พอ”
เธอปิดแฟ้มเอกสารในมือ แล้วทิ้งท้ายคำกำชับสองประโยคด้วยน้ำเสียงหนักแน่นพอดี “ไม่ต้องกดดันตัวเองจนเกินไป แต่ก็ห้ามดูเบาคู่แข่งคนไหนเด็ดขาด”
“เอาละ ฝึกเสร็จแล้ว แยกย้าย กลับไปพักผ่อนและปรับสภาพให้ดี”
พอสิ้นเสียงสั่ง เด็กสาวทั้งหลายก็แยกย้ายกันไปเป็นกลุ่มเล็ก ๆ บางคนวิ่งเหยาะ ๆ ตรงไปยังห้องแต่งตัว บางคนยังอยู่ข้างสนามเพื่อยืดเหยียดผ่อนคลายเป็นครั้งสุดท้าย ส่วนอีกสองสามคนก็จับกลุ่มกัน พูดคุยเสียงเบาถึงการแข่งขันที่กำลังจะมาถึง
มีเพียงซูจิ่นเยว่ที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ก้มมองรองเท้าสเก็ตใต้เท้า ไม่ขยับไปไหน
การแข่งขันสเก็ตลีลาชิงแชมป์เยาวชนระดับมณฑล
เธอท่องคำเหล่านี้ในใจเงียบ ๆ
ชาติที่แล้ว ตอนอายุเท่านี้ เธอได้ขึ้นเวทีการแข่งขันระดับประเทศไปนานแล้ว และคว้าเหรียญรางวัลมาได้อย่างมั่นคง แต่ทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องราวในอดีตของหลิวเมิ่งเยียน เป็นเส้นทางชีวิตอีกสายหนึ่งที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
สวรรค์มอบโอกาสให้เธอได้มีชีวิตอีกครั้ง เธอจึงสลัดรัศมีในอดีต ทุกอย่างกลับสู่จุดเริ่มต้น แล้วเริ่มต้นใหม่จากการแข่งขันระดับมณฑล ค่อย ๆ ไต่ขึ้นไปทีละก้าว
ไม่เป็นไร หลิวเมิ่งเยียน—
ไม่สิ! ตอนนี้เธอคือซูจิ่นเยว่ เธอทำได้ เชื่อมั่นในตัวเองสิ