หมุนหนึ่งรอบ สองรอบ ลงน้ำแข็งนิ่งอย่างไม่น่าเชื่อ
แต่มันคือท่ากระโดดสองรอบครึ่ง (ทูเอ) เธอตั้งใจจะกระโดดสามรอบครึ่ง (ทรีเอ) แต่ตอนทะยานตัวขึ้น ร่างกายบอกความจริงอย่างซื่อตรง แรงดีดจากขาไม่พอ ความสูงกลางอากาศไม่มากพอจะหมุนสามรอบ
ซูจิ่นเยว่ไม่ได้ห่อเหี่ยว เธอหยุด ก้มมองน่องเรียวเล็กของตัวเอง แล้วถอนหายใจเบา ๆ
รู้วิธีกระโดด กับ กระโดดได้จริง มันเห็นชัดว่าเป็นคนละเรื่อง
ชาติก่อน เธออายุสิบแปดก็ทำทรีเอได้สบาย ๆ แต่นั่นสร้างบนความทรงจำของกล้ามเนื้อนับสิบปี และพื้นฐานร่างกายวัยผู้ใหญ่ ตอนนี้ร่างนี้อายุแค่สิบเอ็ด แรงกล้ามเนื้อ แกนกลางลำตัว ปอดและหัวใจยังพัฒนาไม่เต็มที่ เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร นักกีฬาสเก็ตลีลาทุกคนก็ต้องผ่านกระบวนการนี้
แต่เธอมีข้อได้เปรียบที่คนอื่นไม่มี ข้อนั้นคือ เธอรู้วิธีออกแรงที่ถูกต้อง เข้าใจวิถีมาตรฐานของทุกการเคลื่อนไหว รู้ว่าฝึกยังไงถึงจะเพิ่มฝีมือได้เร็วสุด
เธอปรับสภาพตัวเองทันที เร่งความเร็วใหม่ แล้วลองทรีเออีกครั้ง
คราวนี้ความสูงดีกว่าเมื่อกี้ แต่ตอนลงน้ำแข็ง ศูนย์กลางลำตัวเอียงทั้งตัวเบี้ยวไปข้าง เธอยื่นมือแตะน้ำแข็งตามสัญชาตญาณ ไม่ได้ล้ม แต่ท่านั่นไม่มีทางเรียกว่าดูดี
ซูจิ่นเยว่ยืดตัว ยืนตรง ปัดเศษน้ำแข็งที่ติดกางเกง แล้วคิดในใจ ไม่เป็นไร ฝึกทูเอให้แน่นก่อน ส่วนทรีเอค่อยเป็นค่อยไปก็ได้ เธอมีเวลาเหลือเฟือ
เธอลองกระโดดอีกหลายท่า—ทูโทลูป (ทูที), ซัลโคว์ (ทูเอส), ลุตซ์ (ทูแอลเซด) พวกนั้นง่ายมาก จากนั้นลองต่อท่า ลุตซ์สองรอบ ต่อ ทูโทลูปสองรอบ (ทูแอลเซด+ทูที) ลงน้ำแข็งสะอาด เฉียบขาด แม้แต่ตัวเธอยังแปลกใจ
ดูท่าความยืดหยุ่นและการประสานงานของร่างนี้ จะดีกว่าที่คิด
เธอฝึกสปินต่ออีกพัก—สปินก้มตัว สปินนกนางแอ่น เบียลแมนน์มือเดียว ตอนทำเบียลแมนน์มือเดียว เธอพบว่ายกขาลอยขึ้นเหนือหัวได้ และยังเหลือที่ว่างอีก
นี่เจอขุมทรัพย์แล้ว ซูจิ่นเยว่คิดในใจ
บนอัฒจันทร์ หญิงคนหนึ่งเฝ้าสังเกตเธอมาเกือบครึ่งชั่วโมง
เธอชื่อหลินหร่าน อายุยี่สิบหก เคยเป็นนักกีฬาทีมชาติชุดสอง ต่อมาเลิกเล่นเพราะบาดเจ็บ ออกมาทำงานส่วนตัว หาเด็กมีแววสเก็ตลีลาโดยเฉพาะ สองวันนี้เธอตั้งใจมาลานสเก็ตน้ำแข็งว่านเซี่ยงเพื่อพบคนรู้จักเก่าคนหนึ่ง ไม่คิดว่าตอนนั่งเช็คมือถือบนอัฒจันทร์ หางตาจะกวาดไปเห็นเด็กหญิงในชุดซ้อมสีดำบนลาน
แรกทีเดียว เธอไม่ได้สนใจ ลานสเก็ตมีเด็กฝึกสเก็ตลีลาเยอะแยะ
แต่ท่าทางการสไลด์ของเด็กคนนั้น ทำให้เธอวางมือถือลง
มันไหลลื่นเกินไปจริง ๆ
เทียบกับความไหลลื่นแบบ “ฝึกมาสามสี่ปีก็เลยดี” แต่นี่กลับเหมือนเป็นความไหลลื่นที่ฝังลึกในกระดูก มีความรู้สึกควบคุมร่างกายและน้ำแข็งได้เบ็ดเสร็จ ทุกจังหวะเชื่อมของสเต็ป ล้วนพอดิบพอดี ไม่มีการเคลื่อนไหวส่วนเกินแม้แต่นิด ยิ่งโดยเฉพาะแอ็กเซิลสองครึ่งรอบนั่น—ตอนลงน้ำแข็ง มุมเข่าที่ใช้กันกระแทก ตำแหน่งแขนที่เหยียดออกไป ได้มาตรฐานราวกับตำรา
นี่ไม่ใช่ระดับที่เด็กอายุแค่สิบต้น ๆ ควรมี
หลินหร่านอดไม่ได้ที่จะเปิดฟังก์ชันอัดวิดีโอในมือถือ เล็งไปที่เด็กคนนั้น
จากนั้นเธออัดได้อีกมาก—แกนที่มั่นคงยามสปินก้มตัว ความยืดหยุ่นน่าทึ่งของเบียลแมนน์ และทรีเอที่ล้มเหลว ใช่แล้ว ทรีเอที่ล้มเหลวนั่นแหละ
คนอื่นเห็นความล้มเหลวอาจรู้สึกเสียดาย แต่สิ่งที่หลินหร่านเห็นคืออีกเรื่อง เด็กคนนี้กล้าลองทรีเอตอนอายุสิบต้น ๆ และวิธีการทะยานตัวของเธอถูกต้องสมบูรณ์
ต่างจากวิธีกระโดดแบบพละกำลังสาดว่า “ไม่สนอะไรรวมกระโดดขึ้นไป” แต่นี่คือวิธีทะยานตัวแบบสายเทคนิค ถ้าให้เวลาเธอเพิ่มกำลังขา การหมุนสามรอบก็แค่เรื่องของเวลา
หลินหร่านอัดอีกช่วงหนึ่ง แล้วไล่ดูวิดีโอในมือถือ ยิ่งดูยิ่งตื่นเต้น
นี่ไม่ใช่แค่ “ต้นกล้าที่มีแวว” อธิบายได้อีกต่อไป แต่มันคืออัจฉริยะแท้จริง
เธอต้องรีบบอกเรื่องนี้กับพี่ฉิน—ฉินรั่ว โค้ชสเก็ตลีลาชั้นนำของประเทศ เคยปั้นแชมป์โลกมาหลายคน
ตอนหลินหร่านลุกออกจากอัฒจันทร์ เด็กคนนั้นบนลานกำลังไถลไปพักตรงเก้าอี้ ก้มตัวดื่มน้ำ หางม้าห้อยปรกลงบังหน้าไปครึ่ง หลินหร่านเดินเร็วผ่านไป ในใจมีแค่ความคิดเดียว:
ต้องชิงตัวเธอไว้ ก่อนถูกคนอื่นพบ
ซูจิ่นเยว่ไม่รู้เลยว่าถูกใครเล็ง
เธอฝึกบนลานอีกสี่สิบนาที เน้นไปที่สเต็ปพื้นฐานและสปิน กระโดดยังไม่ต้องรีบ ดึงสมรรถภาพกายขึ้นก่อน เสริมกำลังแกนกลางลำตัว นี่แหละสำคัญสุด
ตอนออกจากลานสเก็ต ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว ยามเย็นฤดูหนาวมาเร็ว ไฟถนนสว่างขึ้นทีละดวง ทอดเงาเธอยาวเหยียด เธอเช็ดรองเท้าสเก็ตให้สะอาด เก็บใส่กระเป๋าซ้อม แล้วขึ้นรถเมล์กลับบ้าน
บนรถแทบไม่มีคน เธอนั่งริมหน้าต่าง มองวิวข้างทางที่ผ่านไป ฤดูหนาวที่เมืองบีหิมะตก ต้นไม้ริมทางใบร่วงเปลือยเปล่า แต่ปลายกิ่งกลับมีตาดอกเล็กจิ๋วผลิออกมาแล้ว
ฤดูใบไม้ผลิใกล้จะมาแล้ว
เธอหวนคิดถึงคืนหิมะคืนสุดท้ายของชาติก่อน หน้าต่างบานนั้นที่เอื้อมไม่ถึงสักที ความปรารถนาเบาหวิวที่แฝงความพะวง
จากนั้นก้มหน้าลง ลูบเข่าตัวเอง
เข่าที่แข็งแรง สมบูรณ์ ทรงพลัง
ซูจิ่นเยว่ยกยิ้มที่มุมปาก พูดกับเงาสะท้อนเลือนรางบนกระจกรถ “สเก็ตลีลา ฉันกลับมาแล้ว”
ตอนกลับถึงชุมชนชุ่ยผิงหย่วน ซ่งหมิ่นเพิ่งเลิกงาน ถือถุงผักยืนรอที่หน้าทางเข้าตึก มองเห็นลูกสาวเดินมา ใบหน้าของเธอฉีกยิ้มกว้าง ยกถุงในมือขึ้นให้ดู “เยว่เยว่ วันนี้กินซี่โครงหมู ลูกชอบซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวานที่สุดไม่ใช่เหรอ”
ซูจิ่นเยว่วิ่งเหยาะ ๆ ไปหาแม่ แล้วค่อย ๆ ดึงชายเสื้อเธอเบา ๆ
“แม่”
“หืม”
“ไม่มีอะไร” เธอฉีกยิ้ม มีลักยิ้มน้อย ๆ “หนูแค่อยากเรียกแม่”
ซ่งหมิ่นอึ้งไปนิด แล้วเอื้อมมือมาขยี้หัวเธอ น้ำเสียงอ่อนโยน “ไป กลับบ้าน พรุ่งนี้ยังไปลานสเก็ตอีกไหม”
“ไป”
“ได้ ยังไงการบ้านปิดเทอมหนูก็ทำเสร็จแล้ว เหลืออีกสี่วันก็เปิดเทอม อยากไปเล่นสเก็ตก็ไม่เป็นไร แต่ระวังอย่าเป็นหวัดนะ เพิ่งหายป่วยใหม่ ๆ”
“อื้ม ๆ รู้แล้ว แม่”
......
เวลาไล่เลี่ยกัน หลินหร่านออกมาจากลานสเก็ตว่านเซี่ยง ฟ้ามืดสนิทแล้ว เธอขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็ก ลมหนาวพัดรอดคอเสื้อ หนาวจนต้องหดคอ แต่เปลวไฟในใจกลับโหมแรงขึ้นเรื่อย ๆ แทบไม่รู้สึกหนาว
วิดีโอในมือถือ เธอย้อนดูไม่ต่ำกว่าสิบรอบ
ดูทุกครั้งก็เจออะไรใหม่ ๆ การใช้คมสันรองเท้าของเด็กคนนั้นคมกริบมาก ลึกและทรงพลัง นี่ไม่ใช่พรสวรรค์จะอธิบายได้ ต้องผ่านการฝึกฝนเป็นหมื่น ๆ ชั่วโมง ถึงจะมีสัมผัสแบบนี้ได้
ส่วนทรีเอที่ล้มเหลว—จังหวะทะยานตัว เธอเห็นชัดถึงมุมเข่าและจังหวะการแกว่งแขนที่ได้มาตรฐานระดับตำรา เป็นกรอบเทคนิคสมบูรณ์แบบ
แค่พลังดีดจากขาไม่พอ ความสูงกลางอากาศไม่ขึ้น เท่านั้นเอง
อย่างที่เขาว่า กำลังฝึกกันได้ แต่ถ้ากรอบเทคนิคผิด ก็แก้ไขยากในทันที หลินหร่านคิดคำนวณในใจ แต่รากฐานของเด็กคนนี้ แน่นหนากว่าใครในรุ่นเดียวกันที่เธอเคยเห็น
เธอขี่มาถึงหมู่บ้านที่พักข้าราชการ แถวสำนักกีฬากลาง จอดมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าหน้าตึกเก่า ก้าวทีละสามขั้นขึ้นไปถึงชั้นสี่ ยกมือเคาะประตูทันที
คนเปิดประตูเป็นหญิงอายุสี่สิบกว่า ผมสั้น ใส่ชุดอยู่บ้าน มือถือถ้วยชา พอเห็นหลินหร่านหอบแฮ่ก ๆ ก็เลิกคิ้วถาม “นิสัยใจร้อนของแกนี่ เมื่อไหร่จะแก้ได้”
“พี่ฉิน ดูนี่” หลินหร่านจ่อมือถือไปตรงหน้าเธอ วิดีโอเริ่มเล่นแล้ว