จูหมิงเยว่มองเงาหลังของเสิ่นซูหลี่ที่เดินขึ้นบันได ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดีและเยาะเย้ยแทบจะล้นออกมา
เด็กนี่คงไม่มีทางรู้จนตายว่าชื่อบนทะเบียนสมรสนั้นไม่ใช่เธอเลยจริง ๆ ใช่ไหม?
‘โง่จริง ๆ!’
ซูหยุนไห่กลับไม่มองโลกในแง่ดีเหมือนนาง เขารู้สึกเหมือนมีกระต่ายตัวหนึ่งวิ่งอยู่ในอก นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่งขึ้นมาทันใด สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“ทะเบียนบ้าน! ทะเบียนบ้านของทั้งครอบครัวยังอยู่ในมือลูกสาวใจทรามนั่น!”
เขารีบก้าวเท้าตามขึ้นไป เสียงเต็มไปด้วยความร้อนรนที่ตัวเองไม่ทันรู้สึก: “อาหลี่ ทะเบียนบ้านยังไม่ได้คืนให้พ่อ!”
เสิ่นซูหลี่บนบันไดไม่หยุดเดิน เสียงลอยลงมาอย่างเกียจคร้าน เย็นชาราวกับเศษน้ำแข็งในฤดูหนาว
“โจวหมิงหล่างเก็บไว้ ฉันจะไปขอกับเขาพรุ่งนี้”
พูดจบเธอก็เดินเข้าห้องไปแล้ว “ปัง” เสียงหนึ่ง ประตูถูกปิดลงอย่างไม่ใยดี
ทะเบียนบ้านเล่มนั้น ตอนนี้กำลังนอนสงบนิ่งอยู่ในกระเป๋าสะพายของเธอ เธอยังมีประโยชน์ จะคืนไปตอนนี้ได้ยังไง
ซูหยุนไห่รู้ว่าทะเบียนบ้านไม่ได้อยู่ในมือลูกสาวใจทราม ก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย ไม่รีบร้อนอีกต่อไป
พอดีพรุ่งนี้ต้องไปตระกูลโจวอีกครั้ง เพื่อหารือเรื่องวิธีเอาทรัพย์สินมหาศาลนั้นออกมา จะได้เอากลับมาพร้อมกันทีเดียว
กลับมาถึงห้อง ล็อกประตู
สายตาของเสิ่นซูหลี่จับจ้องไปที่หีบไม้แดงหลายใบที่มุมห้อง
เธอเดินเข้าไป ปลายนิ้วแตะเบา ๆ ที่กุญแจทองเหลือง
จริงดังคาด บริเวณขอบกุญแจทองเหลืองมีรอยขีดข่วนใหม่ ๆ หลายรอย ดูท่าจะมีคนใช้ของแข็งอย่างกุญแจงัดมาครั้งหนึ่งแล้ว
นางยิ้มเย็นในใจ
คนพวกนี้ ช่างรีบร้อนไม่ไหวจริง ๆ!
โชคดีที่กุญแจเหล่านี้ใช้กลไกล็อกโบราณจากมิติ ซึ่งมีแต่ในราชวงศ์ก่อน กุญแจในยุคนี้ไม่เข้ากัน เปิดไม่ได้หรอก