เจ้าหน้าที่บริการรถไฟไม่มีอำนาจจัดตู้นอนซอว์โว่โดยตรง จำเป็นต้องรายงานหัวหน้าขบวนก่อน
เขารีบลุกขึ้นยืน กล่าวด้วยสีหน้าขอโทษเล็กน้อยว่า “สหายเสิ่น คุณนั่งรอตรงนี้สักครู่นะครับ ผมต้องไปขออนุมัติจากหัวหน้าขบวนก่อน ดูว่าจะจัดที่นอนให้คุณได้หรือเปล่า ประกาศนียบัตรสองใบนี้ ผมขอยืมไปใช้เป็นหลักฐานประกอบการยื่นเรื่องก่อนนะครับ”
“ได้ค่ะ รบกวนคุณแล้ว” เสิ่นซูหลี่พยักหน้า จากนั้นก็นั่งรออย่างเงียบสงบบนเก้าอี้
ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่บริการรถไฟวัยกลางคนก็เดินกลับมาอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าเบิกบาน รอยยิ้มบนใบหน้าแทบเก็บไว้ไม่อยู่ เขาบอกเธออย่างดีใจว่า “สหายเสิ่น ข่าวดีครับ! หัวหน้าขบวนอนุมัติเป็นกรณีพิเศษ จัดห้องโดยสารตู้นอนซอว์โว่ให้คุณหนึ่งห้อง! เดี๋ยวผมพาคุณไปเลยครับ”
ขณะพูด เขาก็ยื่นประกาศนียบัตรเกียรติคุณกับหนังสือรับรองคืนให้เสิ่นซูหลี่อย่างนอบน้อม ท่าทางราวกับกำลังส่งมอบเอกสารสำคัญ
เสิ่นซูหลี่เก็บหนังสือรับรองและประกาศนียบัตรใส่ถุงผ้าอย่างเรียบร้อย แต่แท้จริงแล้วเพียงขยับความคิด เอกสารเหล่านั้นก็ถูกเก็บเข้าไปในมิติแล้ว
เธอลุกขึ้นเดินตามเจ้าหน้าที่บริการรถไฟไปยังห้องส่วนตัว
เจ้าหน้าที่บริการรถไฟเดินนำพลางหันมายิ้มอธิบายว่า “สหายเสิ่น พอหัวหน้าขบวนได้ฟังรายงานของผมก็อนุมัติทันทีเลยครับ เขาบอกว่าคุณเป็นวีรบุรุษของไห่เฉิง สร้างคุณูปการใหญ่หลวงเพื่อความปลอดภัยของประชาชน การรถไฟของเรายังไงก็ต้องอำนวยความสะดวกให้คุณ ตั๋วใบนี้คุณไม่ต้องจ่ายเงินเพิ่มนะครับ หน่วยงานของเราจะเบิกค่าใช้จ่ายให้เอง คุณพักผ่อนบนรถได้อย่างสบายใจเลยครับ”