ความไม่พอใจเล็กๆ น้อยๆ ในใจของเสิ่นซูหลี่หายไปในพริบตา ผู้อำนวยการหวังคนนี้เป็นคนที่จริงใจจริงๆ
เธอไม่เกรงใจ เก็บเงินและคูปองทั้งหมดไว้ แล้วยิ้มออกมา: "ผู้อำนวยการเกรงใจเกินไปแล้ว คูปองพวกนี้หายากกว่าเงินสดเสียอีก ฉันได้เปรียบไปแล้วล่ะ"
ผู้อำนวยการหวังเห็นเธอรับไว้ ก็โล่งใจไปทั้งตัว รีบโบกมือ: "คุณพอใจก็แล้วกัน! พอใจก็แล้วกัน!"
"อีกอย่างนะคะผู้อำนวยการ" เสิ่นซูหลี่เก็บของเข้ากระเป๋าสะพาย "ลูกสะใภ้ของคุณจัดการเรียบร้อยแล้วหรือยัง? อย่าให้พอเพื่อนฉันไปแล้วมีปัญหาตอนส่งมอบงานล่ะ"
"วางใจได้!" ผู้อำนวยการหวังตบอกรับประกัน "กลับไปฉันก็บอกหล่อนแล้ว แผนกปักผ้าก็ตกลงกันไว้แล้ว เพื่อนคุณไปรายงานตัวเมื่อไหร่ก็ได้!"
"ฉันยังหาช่างปักฝีมือดีที่สุดในแผนกมาสอนให้ด้วย รับรองว่าให้เริ่มงานได้เร็ว ไม่เสียงานแน่นอน!"
เสิ่นซูหลี่พยักหน้า ผู้อำนวยการหวังคนนี้ทำงานคล่องแคล่วจริงๆ
ดูท่า งานสบายๆ ของตัวเอง ในสายตาเขาเป็นของล้ำค่ามหาศาลจริงๆ
เสิ่นซูหลี่ไม่รีรอ พูดว่า: "งั้นเราทำเรื่องงานของฉันให้เรียบร้อยก่อน แล้วพอช่วงบ่ายเขาทำงาน เราค่อยไปทำต่อ"
ผู้อำนวยการหวังเห็นเธอดีขนาดนี้ ก็พยักหน้ารัวๆ กลัวเธอจะเปลี่ยนใจ
พอดีผู้อำนวยการจางแห่งแผนกแรงงานยังไม่ไปไหน ผู้อำนวยการหวังจึงลากเสิ่นซูหลี่รีบไปทางนั้น
เพื่อให้เรื่องราบรื่น ผู้อำนวยการหวังซ่อนคูปองเนื้อสัตว์มูลค่าหนึ่งจินไว้ในมือ แล้วยัดใส่ฝ่ามือผู้อำนวยการจางอย่างเงียบๆ
ผู้อำนวยการจางรับของไว้โดยไม่แสดงสีหน้า เหลือบดูใบสมัครที่ทั้งสองฝ่ายสมัครใจ ก็เซ็นชื่ออย่างรวดเร็ว ทำเรื่องเสร็จในเวลาไม่นาน
เสร็จทั้งหมดก่อนเวลาเลิกงานพอดี
"ช่วงบ่ายคนมาเริ่มงานได้เลย" หลังทำเรื่องเสร็จ ผู้อำนวยการจางพิงพนักเก้าอี้ เคาะโต๊ะเป็นนัยๆ "แต่นะ เหล่าหวัง ฉันต้องเตือนสักหน่อย ตำแหน่งนี้เปลี่ยนคนแล้ว ก็ต้องมีท่าทีของคนใหม่ ต้องตั้งใจทำงานให้ดี"
"อย่าเป็นแบบเก่าอีกเลย ทำงานสามวัน สองวันพัก ถ้าถูกจับจุดอ่อนได้แล้วถูกแจ้งขึ้นไป งานที่กว่าจะได้มาลำบากแบบนี้ อาจไม่รอดก็ได้" ผู้อำนวยการจางอดเตือนสักสองประโยคไม่ได้