ในโถงทางเดินมีคนยืนอยู่มากมายขนาดนี้ ทั้งเพื่อนบ้านทั้งหลาย จะให้ปล่อยเธอชนกำแพงตายต่อหน้าต่อตาแบบนั้นได้อย่างไรกัน?
เธอแค่ต้องการต่อสู้เพื่ออนาคตอันน้อยนิดของตัวเองอีกสักครั้งเท่านั้นเอง
หลี่ชิงเหอซบอยู่ในอ้อมแขนของเฉินซูหลี่ ร้องไห้ราวกับหัวใจจะแหลกสลาย และในใจก็ได้ตัดสินใจแล้ว: "ได้ ถ้าพวกเธอไม่สนใจฉัน ฉันจะไปที่เขตการปกครองเดี๋ยวนี้ ให้ผู้นำแบ่งแยกครอบครัวให้ฉัน! ต่อไปฉันจะตายหรืออยู่ ก็ไม่เกี่ยวกับตระกูลหลี่ของพวกเธอแม้แต่น้อย!"
คำว่า "แยกครอบครัว" สองคำนี้ ดั่งเข็มสองเล่มที่แทงทะลุหัวใจของคนในบ้านอย่างจัง
เสียง "เอี๊ยดอ๊าด" ดังขึ้น ประตูเปิดออก
หลี่ต้าไห่ พ่อของหลี่ชิงเหอ เดินออกมาหน้าตาบูดบึ้ง แต่บนใบหน้ากลับฝืนยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มที่น่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้
เขาชำเลืองมองเฉินซูหลี่อย่างระมัดระวัง สายตานั้นแฝงไปด้วยการประเมินและความหวาดระแวง สุดท้ายก็หันมามองลูกสาว แล้วหยิบธนบัตรยับย่นสองสามใบออกจากกระเป๋ายื่นให้
"หนูเอ๋ย แม่ของหนูวันนี้ทำงานหนัก เหนื่อยจนเป็นลมแดด อารมณ์เลยไม่ดี หนูเห็นใจแม่หน่อย อย่าไปเคืองแค้นเธอเลย เอาตังค์นี่ไปหาหมอเถอะ อย่าให้เป็นแผลเป็นเชียว"
ธนบัตรห้าหยวนที่ยับย่นนั้น ดั่งเรื่องตลกที่ใหญ่โตที่สุด ตบหน้าหลี่ชิงเหออย่างจัง
เธอกำธนบัตรเหล่านั้นไว้ นิ้วมือขาวซีดด้วยแรงที่กดแน่น หัวใจราวกับถูกมีดกรีดวนไปมา
เฉินซูหลี่กำมือที่เย็นเฉียบของหลี่ชิงเหอไว้เบา ๆ ส่งผ่านพลังให้กัน
นางเงยหน้ามองหน้าหลี่ต้าไห่ที่ทำตัวเป็นคนกลางประสานดิน ประกายตาเย็นชา หัวเราะเยาะเย้ยหนึ่งที แล้วจงใจเอ่ยเสียงดังขึ้น เพื่อให้ทุกคนในโถงทางเดินได้ยินอย่างชัดเจน
"ชิงเหอ งานนี้ฉันฝากฝังคนรู้จักเป็นพิเศษเพื่อเธอนะ ไหน ๆ ครอบครัวเธอก็ไม่ยอมจ่ายเงินซื้องานให้เธอ งั้นก็แล้วกันไป"
"ตำแหน่งช่างปักของโรงงานทอผ้านี้ ถึงแม้จะรับเฉพาะผู้หญิง แต่คิดว่าคงมีหลายครอบครัวที่อยากซื้ออนาคตให้ผู้หญิงในบ้านของตัวเอง! ฉันไม่กลัวขายไม่ออกหรอก!"
เฉินซูหลี่หยุดไปครู่หนึ่ง สายตาเฉียบคมราวมีดกราดไปที่ใบหน้าหลี่ต้าไห่ แล้วกวาดไปทางประตูที่ปิดสนิท